Во Венеција, во кварталот Сан Марко, неколку чекори од музеите и галериите, се крие дом што не сака да биде музеј – а сепак чува векови историја. Тоа е венецијанскиот стан на Роберто Коин, основач на познатата луксузна куќа за накит со неговото име, и неговата сопруга Пилар, родена Шпанка, која две децении ја води комуникацијата на брендот. Се запознале во Женева; денес делат и бизнис и куќа.

„Беше како да нè чекаше. Локацијата, карактерот и светлината нè освоија веднаш”, раскажува Пилар. Парот го привлекол големиот салон типичен за венецијанските резиденции, со прозорец со две полиња од 16 век што гледа кон приватен двор, и лоѓа свртена кон каналот. Реставрацијата ја водел архитектот Умберто Бранкини, со јасно правило – да се почитува венецијанскиот идентитет без просторот да се претвори во изложба.

„Сакавме да го почитуваме венецијанскиот идентитет без да создадеме музеј. Проектот го водеше рамнотежата меѓу минатото и современоста”, објаснува Бранкини. Тоа значело внимателно зачувување на старите елементи – мермерните прозорци, дрвените греди – и реинтерпретација на традиционалните венецијански материјали: мармориново, полирана вар и венецијански теразо. Палетата е воздржана, во природни тонови и пастели од 18 век – водено зелена, бледорозова, пудресто сина.

Главниот салон е срцето на домот. Прилагодени столбови вградуваат осветлување од старо мурано стакло, а просторот го држи маса од полиран месинг и старо огледало на Вили Рицо. Тука се мешаат венецијанско наследство и ориентално влијание – маса на Карло Скарпа, седишта обвиткани во зелено кадифе, и софи во боја на водено зелена инспирирани од мостовите на градот. Над сè виси светилка со модули од мурано кристал.

Резиденцијата има три пространи спални, секоја со сопствено купатило. Главната е во земјени тонови и бело, со кревет тапациран во ткаенина што потсетува на оксидирана позлата. Собата на синот Кевин има драматични хоризонтални пруги во светло-темно, а дрвена спирална скала води кон мецанин со работна соба и теретана. Подовите се од венецијанска паладијана – шарен мермерен теразо – а вратите се од бронза врамени со старо мурано огледало.

Зад целиот тој раскош стои бизнис што работи во над 60 земји, со главни пазари во САД, Канада и Карибите. „Она што навистина е важно е кредибилитетот изграден со текот на времето”, вели Роберто. Следната генерација веќе е вклучена – синот Кевин внесува дигитална чувствителност, додека Карло и Паола одамна се дел од фирмата.

А викендите во Венеција? Едноставни – прошетки, галерии, неформални вечери со пријатели. „Патуваме постојано низ светот, но оваа куќа нè враќа на суштинското. Тоа е неопходна рамнотежа, речиси терапевтска”, признава парот. И тоа е, можеби, вистинскиот луксуз што го разбира и Балканот: не позлатата на ѕидовите, туку тишината зад високите прозорци кога целиот свет чека надвор.