Ако имате чувство дека во секое реновирање денес ходникот исчезнува – не ви се причинува. Тоа е реалност, и има совршено логично објаснување: секој квадрат чини, а ходникот е единствениот простор во станот во кој никој не живее. Само се минува низ него. Архитектот Хавиер Мартинел, директор на Luzio Studio, го поставува прашањето поинаку – дали тие квадрати навистина вредат повеќе некаде на друго место.

„Во денешното внатрешно уредување секој квадратен метар има голема вредност. Имаме тенденција да ги преиспитуваме овие простори за да ги припоиме кон соседните простории и да добиеме поголеми, попротечни и подобро искористени станови“, објаснува тој. Но веднаш додава нешто што ретко се слуша од човек кој од реновирања живее: „Не станува збор да се отстрани по автоматизам, туку да се проучи дали тие метри можат да дадат поголема вредност на целината.“

Што се добива кога ќе падне ѕидот

Три работи, според Мартинел: корисна површина во соседните простории, чувство на простор и подобро влегување на природна светлина подлабоко во станот. Последната е онаа што најмалку ја очекуваш, а највеќе ја чувствуваш – светлината што порано остануваше заглавена покрај прозорците одеднаш стигнува до внатрешноста. Куќата изгледа поголема без ниту еден додаден сантиметар.

Правилото на две врати

Тука доаѓа делот што агентите за недвижности нема да ви го кажат. „Ходникот исполнува важна функција како елемент на распределба и како филтер меѓу различните амбиенти. Овозможува да се задржи одвојување од две врати меѓу одредени простории, што е особено корисно за зачувување на приватноста и подобра звучна изолација“, вели Мартинел.

Две врати – една меѓу ходникот и дневната, една меѓу ходникот и спалната. Тоа е целата математика. Штом отвориш сè, звукот, мирисите и активноста од заедничките простории стигнуваат до спалните без пречка. Тоа е скриената цена на отворениот план, и се плаќа секоја вечер кога некој сака да спие, а некој друг сè уште седи на маса.

Мал стан и голема куќа не бараат исто

Големината ја менува сметката. „Во малите станови е особено интересно да се намалат зоните за поминување, бидејќи секој квадратен метар се брои“, вели архитектот. Кај големите куќи аргументот се превртува: „ходниците можат да бидат неопходни за структурирање на движењето, подобра распределба на различните површини и создавање преоди меѓу амбиенти со многу различни функции.“

Но не дозволува тоа да стане формула. Не зависи само од квадратурата, туку од конкретната архитектура на секој стан и од тоа како живее секое семејство. Пред да падне ѕидот, неговиот совет е да се пресмета: колку површина се добива, колку природна светлина влегува, што се случува со вкрстеното проветрување и што со приватноста и звучната изолација. Најдоброто решение е она што постигнува најголема рамнотежа меѓу сите тие приоритети – а не она што се гледа најдобро на фотографија.

Од простор за поминување до најинтересната просторија

Ако одлучите да го задржите, Мартинел нуди неколку идеи што не бараат ново реновирање. „Тапет со карактер, низа светилки што го задава ритамот на движењето, тесна и висока полица, композиција од уметнички дела или долг тепих можат целосно да го трансформираат“, предлага тој. Добро осмислен, ходникот може да прими библиотека, катче за читање, мал работен агол или галерија за изложување предмети.

Границата е во тоа да има јасна декоративна намера без да се преоптовари. Убав ходник пред сè останува зона за поминување низ која мора да се движиш удобно. Понекогаш најдоброто реновирање е она што турка ѕид. А понекогаш е она што одлучува да го остави таму каде што е, со нова полица и светилка што му одговара.