Владата предложи измени на Законот за минерални суровини. ВМРО-ДПМНЕ вели дека тие ја зајакнуваат заштитата на животната средина, СДСМ вели дека подготвуваат „еколошки геноцид и пљачка”, а еколошки организации скандираат дека „природата не е на распродажба”.

Измените, според владата, се насочени исклучиво кон јавни претпријатија и минерали од јавен интерес – јаглен и стратешки ресурси. Не се менуваат еколошките стандарди, студиите за влијание врз животната средина остануваат обврзни, механизмите за контрола и инспекција се задржуваат. Сè звучи разумно – кога читате владиното соопштение.

Опозицијата и еколошките групи гледаат поинаку: ако измените се толку безопасни, зошто се донесуваат забрзано, без широка расправа? Практиката на „ексклузивно за јавни интереси” кај нас историски знаела да ги изненади граѓаните кога ќе се открие кои биле вистинските корисници. Стотина амандмани во Собрание против предлог-законот сугерираат дека опозицијата смета дека имало нешто скриено зад формулациите.

Минералите на Македонија постојат, потребата за нивно управување е реална. Но начинот на кој се донесуваат закони кои ги регулираат суровините – без транспарентност, забрзано, со меѓусебно оценување – е рецепт за идни скандали.