Железарницата во Зеница, која работи од 1892 година, го гаси производството на 22 април 2026. Планско гасење на високата печка, потоа челичните мелници. Без работа остануваат 1.900 работници. Една од најстарите индустриски фабрики на Балканот завршува со производство на челик.

Причината е позната и болна: увозниот челик од Индија, Кина и Италија е поевтин затоа што тие земји субвенционираат свои производители. Менаџментот двапати во март побара заштитни царини, двапати Советот на министри одби – со објаснување дека такви мерки би ги прекршиле Спогодбата за стабилизација и асоцијација и правилата на СТО.

Некогаш најголемо претпријатие во СФРЈ, Железарницата во Зеница беше симбол на југословенска индустрија. Фабриката за кокс во Лукавац веќе се затвори во февруари, оставајќи 800 луѓе без работа. Проценките велат дека уште 10.000 работни места во железницата и рудниците се загрозени.

Менаџментот најави обид за конверзија на капацитетите наместо целосно затворање, но без конкретен план. На Балканот, ова не е нова приказна: фабрики кои ги преживеале две светски војни, социјализмот и транзицијата, на крајот паѓаат под притисок на глобализацијата. Зеница не е исклучок – таа е правило.