Туапсе – руски град на Црното Море, северозападно од Сочи. Една од 10-те најголеми руски рафинерии гори. Украински дронови повторно ја удрија на 16, 20 и 28 април. 24 резервоари за нафта – уништени. Огнот стасал и до станбени згради. Жителите евакуирани. Морето – покриено со нафтени мрсти.

“Дождот од нафта” – тоа го опишуваат жителите. Нафтените капки паѓаат од небото покрај пожарот, ги покриваат улиците, автомобилите, рацете на децата. Загадувањето е забележено 57 километри од местото на ударот. Плажите се темни. Подземни води – контаминирани. “Луѓето нѐ завидуваа што живееме до море. Сега никој не нѐ завидуваа”, изјави еден жител.

Тоа што е особено интересно во оваа сторија не се ударите – тие се рутина. Интересно е тоа дека руски пропагандисти за прв пат започнаа да го критикуваат Кремљ. Воведникот на државната ТВ Владимир Соловјов отворено призна: “Во војна сме. Украинците силно нѐ удрија Туапсе. Нѐ удираат секаде.”

Инфлуенцерката Викторија Боња, која со години служеше како дигитално лице на режимот, сега зборува за мир и за “еколошка катастрофа”. Пензиониран генерал Шаманов рече: “Ова е целосно понижување на руските сили. Каде е руската воена моќ?”

Кога руските пропагандисти почнат да се прашуваат гласно – тоа не значи дека режимот пада. Значи дека дури и тие имаат граница на она што можат да продаваат како победа. Туапсе е таа граница за оваа недела. Што ќе биде следната?

Балканот треба да обрнува внимание на ова. Зашто кога руски пропагандисти почнат да се сомневат, тоа предизвикува домино ефект. Балканските држави што долго време имаа благ став кон Москва, ќе се почуствуваат потесно ако се потврди дека Кремљ навистина губи. Секој наш балкански “пријател на Путин” гледа во ова и почнува да премислува. Дури и кога не го кажува тоа гласно.