Кога е убиен командантот на иранската Револуционерна гарда Мохамед Пакпур, Техеран не остана без лидер ниту еден ден. Истиот ден на негово место беше поставен бригаден генерал Ахмад Вахиди – човек на кој Интерпол му стои црвена потерница уште од 2007-та.

Вахиди не е нов. Тој е иранскиот воен ткаенин. Бил министер за внатрешни работи. Бил министер за одбрана. Бил заменик-командант на ИРГК. Е основач на елитната Кудс сила, истата што подоцна ја водеше генералот Касем Сулејмани – убиен од американски дрон во 2020.

За Запад, Вахиди е лице од досие. Името му се поврзува со напад врз еврејски центар во Буенос Аирес во 1994 година во кој загинаа 85 луѓе. Аргентина побара негова екстрадиција. Интерпол ја одобри потерницата. Но Иран го испрати на повеќе највисоки функции.

Сега – ИРГК. Тоа е воената сила што го контролира Хормус, што води операции во Сирија, Ирак и Либан, што има директна линија до Врховниот водач Хаменеи. Аналитичарот Камран Бокари за Newsweek кажа дека Вахиди „е човекот кој сега ги влече сите конци”.

Што значи ова за преговорите со Вашингтон? Ништо добро. Вахиди не е дипломат. Е воен оператор кој над деценија трпел санкции и конкурентски убиства. Од неговата биографија, не очекувај компромис за нуклеарната програма ниту за поморските патишта.

На Балканот ова го имавме во наша верзија – луѓе со биографии полни со санкции и потерници кои завршуваат на највисоки функции. Кога Запад потоа им седне на маса за преговори, треба да признае дека веќе ја изгубил половина битка – бидејќи го прифаќа човекот кој не го прифаќа западниот свет.