Мостот помеѓу улиците „Љубљанска” и „Скупи” во Скопје влегува во финалната фаза на изградба. Градоначалникот Орце Ѓорѓиевски го соопшти ова повеќе пати во последните месеци, како што градежниците ги добиваа потребните дозволи од Завод за заштита на спомениците – бидејќи мостот поминува покрај археолошкиот локалитет на Скупи.

Што значи „финална фаза”? Во градежнички јазик – означува дека прелиминарните работи се завршени, основната конструкција е поставена, и сега се прави завршниот слој. Тоа значи: мостот треба да биде во функција за граѓаните во рок од неколку месеци.

Скоро. Оваа реченица во Скопје има посебна тежина. Овој мост се планира со години. Се ветува со децении. И секоја градежна сезона завршуваше со „следната година сигурно”. Сега, конечно, се чини дека ветувањето станува конкретно.

Логиката на мостот е јасна. Северниот и западниот дел на Скопје денес имаат лоша поврзаност со остатокот од градот. Љубљанска улица оди од Карпош кон центарот, но автобусот мора да оди околу. Скупи улица е стратегиска – но без мост, нивните функции остануваат подвоени. Мостот ги соединува овие две улици.

Соработката помеѓу град Скопје и општина Карпош се чини добро координирана овој пат. Сотир Лукровски, шефот на Карпош, истакна дека ова е „значајно инфраструктурно дело за делот од градот”. Тоа го кажува секој политичар на отворање на инфраструктура. Прашањето е дали навистина ќе работи и за пет години, не само на отворањето.

На Балканот ова е приказна со јасна морално-економска поука. Мостовите вистински се градат со децении. Со многу одлагања. Со повеќе ветувања. И на крајот, кога се отвораат, се однесуваат како да се чудеса. Мостот меѓу Љубљанска и Скупи е рутинско инфраструктурно дело. Што значи дека во градот тие нешта одат бавно.