Четири години по смртта на Вероника Форке, нејзината ќерка Марија Ибора реши да зборува. Не во интервју со одмерени реченици, туку во книга со тежок наслов: „Не сум Вероника Форке”. И во неа, Ибора го отвора она што многумина претпоставуваа, но никој не сакаше прв да го каже – дека депресијата не доаѓа од никаде, дека таа не „удира” – туку се храни долго, со години.

Утрото на смртта на Вероника, во декември, нејзината негувателка Менука пронашла нешто чудно. Сите шалови на актерката беа извадени од плакарот и наредени на креветот. Ибора во книгата го опишува тоа со ладна точност: „Како кастинг на шалови. Избираше кој ќе биде најсоодветен.”

Распадот не се случи преку ноќ. Започна со разделбата на Вероника со режисерот Мануел Ибора, по триесет години брак. Ибора во книгата го цитира таткото: „Тато имаше тврд карактер и ја штитеше. Беше како брана меѓу неа и светот. И кога таа брана се скрши – плоф!” Кога Мануел дознал за смртта, рекол дека ништо од ова немало да се случи ако останал во куќата. Чувството на вина, со години бавно мелено.

Имаше и понапред. Мајката на Вероника, Кармен Васкес-Виго, наречена Тете, не можела да поднесе старост. Ибора пишува: „Не можеше да биде стара. Сакаше да умре. Нејзината омилена тема за разговор беше смртта и евтаназијата.” Тоа е семејна позадина што не се пишува во некрологот, но која објаснува зошто еден ваков крај не е изненадување – туку низа.

За време на пандемиската изолација, Ибора видела друга страна од распадот: пакетите. Доаѓале постојано – понекогаш по пет на ден, секогаш во парови. Купување како начин да се пополни нешто што веќе не може. И во истиот период, Вероника ѝ доверила: „Преситена сум од Вероника Форке. Преситена.”

Излегувањето на „Мастерчеф” беше последниот удар. Ибора во книгата директно ја обвинува продукцијата – велат дека ја виделе нестабилноста, но ја искористиле за рејтинг. Потоа дошол интернетот, и со него малтретирањето кое Вероника не го издржа. Нејзините последни зборови, како што се сеќава ќерката, беа: „Згрешив. Луѓето ме мразат.”

А Ибора, која сега го носи ова сѐ во книга, не се крие зад вина. Таа благодари. На колегите што се појавија на испратата. На пораката од кралот Фелипе и кралицата Летисија. На луѓето што и сега, четири години подоцна, ја паметат мајка ѝ како човек, не како насловница. Кога депресијата ја грабнува жртвата, секоја „чесна” смрт е невозможна. Што останува за најблиските? Книга. И барем една реченица што нема да биде искривена со тагот „вест на денот”.