Полицијата во цивил ќе го чува основното училиште „Стив Наумов” во Битола. Поводот – седмооделенец објавил на ТикТок „список за ликвидација” со имиња на свои соученици. Случајот ги активира сите школски, полициски, правни и социјални служби – но и поставува суштинско прашање: зошто децата во основните училишта во Македонија посегнуваат за толку насилна реторика, и што правиме да го спречиме?

Мерката за полициско обезбедување беше побарана од Училишниот одбор по вонредна седница, која беше свикана по вознемирувањето кај родителите. Од училиштето уверуваат: „Нема место за паника во однос на безбедноста на учениците. Сите инволвирани институции постапуваат согласно своите надлежности.” Тоа е PR јазик. Стандардна формулација за стандардна криза. Нo проблемот е – сè повеќе вакви „стандардни” кризи се појавуваат во македонските училишта.

Контекстот на овој случај е поучен. Ученикот, пред извесен период, бил префрлен од едно во друго одделение со цел да се вклопи подобро. Дојде до несогласувања со новите соученици, реагираа нивните родители. Потоа на социјалните мрежи се појавиле „недолични и заканувачки пораки”. Се одржал родителски состанок, на кој родителите барале ученикот да биде преместен. По состанокот – се појавиле уште пораки, овојпат од сосема други лица, со прогнози за вознемирувачки настани.

Овој дел од приказната е најалармирачки. Не само еден ученик со проблем, туку повеќе лица кои играат со гнев и страв на социјалните мрежи. Тоа покажува дека ситуацијата веќе не е во рамки на еден трудбен случај. Тоа е групна динамика – онлајн насилство кое е поттикнато од општата атмосфера, не само од еден поедин ученик.

Директорот Никола Пискачев поднесе пријава на Обвинителството и Центарот за социјални работи. Образложение: „Иако содржините не биле објавувани во рамките на училиштето, ниту за време на наставниот процес, случајот го пријавивме до надлежните институции за целосно да се испита.” Тоа е институционална одлука. Но институциите досега не се покажале способни да ги предупредат вакви случаи.

За родителот битолчанин кој со нерви ги испраќа децата во училиште, ова е малиот сериал на училишните кризи во Македонија. Битолскиот случај е во рамка на поширока тенденција – училишно насилство, онлајн закани, групна мобилизација околу несогласувања. Прашањето кое македонските институции мора да го решат не е „како да реагираме?” – туку „како да го спречиме следниот случај?” Засега, отговор немаме.