Антонио Бандерас на 65 години ужива во она што долго го планираше: пентхаус во Малага, на местото каде се преплетуваат арапската алкасаба, римскиот театар, и медитеранската светлина. „Антонио ја градеше оваа куќа уште пред да се запознаеме. Кога влегов во неговиот живот, веќе беше речиси завршена, и имаше многу јасни идеи како ја сака”, раскажува Никол Кимпел, неговата сопатничка.

Куќата е сместена во едно од најемблематичните маала на Малага. Поглед на алкасаба и римскиот театар одозгора, медитеранско море пониже. Архитектурата фрла настрана сè што гради бариера – оградата на терасата е едвa видлива, со затегнати челични кабли наместо ѕидови. Светлината работи како главен елемент на декорот. Кога имаш ваков амбиент, мебелот не треба да викa – треба да молчи во негова корист.

Терасата е едно сцена сам за себе. Дрвени технолошки летви ја одделуваат зоната за релаксација, контрастирајќи со трева. Inifinity базен во аквамарин нијанси „се прелева” во небото – класичниот трик за визуелно проширување на просторот. Стрелиции и ниски жбунови создаваат природна филтрација на приватноста, без да го затвораат хоризонтот.

Чил-аут зоната на терасата е дизајнирана за големи семејни и пријателски собири. Голема надворешна софа од лаунж тип ја носи целата сцена, средишна маса во жива сина боја додава индустриски модерен акцент. Кружен лежалник со керамичка сина основа, со детали кои потсетуваат на отворени за бродови, носи нота на ексклузивност – но без да биде помпезен.

Внатре во пентхаусот, дневната соба ја носи синтагмата „пожизнен луксуз”. Спој на индустриски модерен и космополитски стил, со изложен бетон како главен архитектонски елемент. Микроцемент на подот ги обединува просторите. Кожена софа во боја на камила ја разбива студенилото на структурата – и носи топлина без вишок драматика. Кружна ниска маса со хромирана челична основа дозволува уметнички книги и декоративни предмети да учествуваат во композицијата, без претоварување.

„Малага е куќата, сместена во срцето на градот и проникната од него: декорација со многу андалузиски орнаменти, самата структура со арапски одгласи, слики од локални уметници…”, објаснува Кимпел. Тоа е признанието за нешто што балканската архитектонска сцена ретко го прифаќа – дека најдобрите имоти не се „увезени” од милански каталог, туку имаат адреса.

Трпезаријата е „гозба на текстури” – таванот со скулптурни ЛЕД светилки во кривини, дрвени летви во топли тонови, и големи отвори со метални профили кои го поврзуваат просторот со кујната. Мебелот е радикална мешавина: класични столчиња во стилот Луј XV, со темни кабриол ноги и бел тапациран горен дел, во модернизирана верзија. Палатиска елеганција, во минималистичка кутија.

Кулминација на просторот е една дрвена скулптура која ја формира зборот „LAR” – латински за „дом”. Цел стан се сведува на тоа едно поим, и тоа без книги-моти, без декларации, без минзи на ѕидот. Околу неа: софа со закривени линии во електрик сино, столче со остри линии во црвена. Сината студенина и црвената страст се обединуваат преку дрвото – неутрален средокос. Цел камин со бојата на кобалт сино, без класични мантели или ламперии – само оган како декор.

Парот раскажува: „Нашата куќа е отворена, обожуваме да примаме гости, но истовремено резервираме време за филмови, читање, и да поминеме време заедно”. И тоа е, можеби, најголемата лекција од Малага: луксуз не значи да го покажуваш луксузот. Луксуз значи да живееш во куќа што те остава самиот.