Пред да биде принцеза на Монако, Грејс Кели беше холивудска ѕвезда која знаеше дека венчавката не е еден настан, туку три. На 18 април 1956 година – еден ден пред религиозната свадба – таа носеше две различни фустани во ист ден, едниот за пречек на гости, а другиот за граѓанска церемонија. И двата прават поголем впечаток од блескавата сатенска свадбена облека што следниот ден стана глобална слика.

Утринскиот фустан, направен од дизајнерот Helen Rose (МГМ костимограф кој ја знаел Грејс од Холивуд), беше среден „миди” со „korola” силуета популаризирана од Кристијан Диор. Кратки буфант ракави, лесна сукња, тенок појас, преклопена Питер Пан јака со машна, неутрални штиклирани, бели ракавици и торбичка со пасторален мотив. Во кратката бранова коса – украсни машнички. Тоа беше облеката за пречек на гости и прифаќање свадбени подароци во палатата.

Граѓанската церемонија беше моментот за најдоброто. Истиот дизајнер направи дволедичен костим во меко шампањско-розова боја. Алансон чипка со свилен конец везена како брокат. Прилегаен горен дел со француски ракави и зглобени манжети, копчиња во средината, бебешка јака со машна, и пола со елегантен волумен. Малечки кожни ракавици. Накит – намерно нула. И тиара со цветен украс во форма на пол-турбан.

За современите граѓански свадби – оние без облак на чипка и без четириметарска опашка – ова е најубава референца. Двата изгледа имаат заедничка ДНК со религиозниот свадбен фустан што следеше еден ден подоцна, но без помпата. И токму тоа го прави секој подобар: романтика и детал, без театар.

Балканската невеста која планира тивка свадба во општина или градежна сала, со пет члена, без видеографи и без 200 гости, овде има врвен модел. Не треба да биде „мала” свадбата – треба да биде смислена. Грејс Кели го знаеше тоа со 70 години аванс – елегантноста никогаш не значи штедливост.