Тетово-Гостивар на 8,4 проценти. Гостивар-Букојчани на 60 проценти. Кичево-Охрид со 14 заштитни галерии и завршеток до крајот на 2026, целосна функционалност во првото тримесечје 2027. Тоа е сликата на западномакедонските автопатишта денес – според владата, „стратешка цел”. Според реалноста – три различни брзини на градба.

Кичево-Охрид е блиску до финиш. 200.000 дрвја се посадени за заштита од ерозија, 14 заштитни галерии се градат на ризичните места. Останатиот предизвик – одобрение на УНЕСКО за делницата Требеништа-Кафасан, која поминува низ заштитеното подрачје на Охридското езеро. Без одобрение нема целосна функционалност.

Гостивар-Букојчани е во средината. 60 проценти готовност на 11 од планираните 31 километри. Камп за 1.200 работници, фабрика за бетон активна, и – значајно – 7-километарски мост веќе функционален на двете трци. Тоа е инфраструктура која во ЕУ би била повод за прес-конференција. Кај нас е дел од стандардниот извештај.

Тетово-Гостивар – тука е срамот. Само 8,4 проценти готовност на 14 километри. Рокот за завршеток беше преиздаден на декември 2029 заради „неактивност на претходната администрација”. Тоа е политички јазик за она што јавноста го гледа во последните 7 години – празни машини и празни ветувања.

Кога ќе бидат завршени сите три, патувањето Скопје-Охрид ќе биде 20 километри пократо и 1 час и 15-20 минути по време. Тоа е реална корист за регионот, за туризмот, за бизнисот. Прашањето е – колку години повеќе ќе чекаат охриѓани и тетовци на инфраструктура која во соседна Хрватска или Романија се прави за пет години? Балканот ја има оваа слика од децении – големи планови, мали резултати, и постојано префрлање одговорност на „претходните”.

3.000 парцели се експроприрани, 2.483 завршени до мај 2026. Тоа е бројка која кажува дека работата напредува – и истовремено дека уште 517 парцели се судско прашање. Балканот, и неговите автопатишта, секогаш живеат на тој раб.