Во Алто Мињо, неколку километри од шпанската граница со провинцијата Оренсе, скриено меѓу карпестите врвови над акумулацијата Алто Линдосо, се наоѓа Линдосо – португалското село со само 1300 жители и најголемата концентрација на еспигеирос (традиционални хорреос за чување жито) на целиот Иберискиот Полуостров. Поголема дури и од оние во Галиција и Астуриас, кои се сметаат за матичните области на овој вид архитектура.

Селото лежи во рамките на Националниот парк Пенеда-Жереш – единствениот вистински национален парк во Португалија. Селото има медиевски замок од 1258 година, кој служеше како клучна одбранбена тврдина за време на Португалската војна за независност во 17-ти век. Денес е национален споменик со пристапни рушевини – куќата на алкалдот, ѕидовите, капелата и кулата сè уште стојат.

Еспигеирос се високи камени структури со посебна намена – чување и сушење жито. Најстариот од нив датира од 1610 година. Нивната градба одразува земјоделска трансформација од 17-ти век кога американската пченка пристигна во Европа и го преобрази селскиот живот. Имаат вентилациски прорези, гранитни покриви и специјални препреки против глодари наречени торнаратос – детали кои покажуваат дека луѓето од оваа ера размислувале практично, не сентиментално.

Околу акумулацијата Алто Линдосо има тажна приказна – при нејзиното изградба во 1992-та беа потопени пет галициски села. Дното на езерото го чува споменот на тие исчезнати населби. Едно од нив, Виларињо дас Фурнас, е денес неофицијална атракција за рониоци кои сакаат да видат потопено село.

За посетителите има патеки од 6,46 до 10,45 километри низ паркот. Центарот за посетители Порта де Линдосо нуди информации за прекуграничниот биосферен резерват Жереш-Хурес. Во близина се наоѓа Соахо со неговите 24 хорреос – друг сведок на истата традиција. За балканскиот патник свиклен на Охрид и Преспа, оваа комбинација на природа, историја и тивкост ќе изгледа познато, но има свој исклучителен карактер.