Високата претставничка на ЕУ за надворешни работи, Каја Калас, изврши драматична квалификација на руските напади со ракети „Орешник” врз Украина – наречувајќи го тоа „политичко плашење и немарно балансирање на работ од нуклеарен конфликт”. Министрите за надворешни работи на земјите-членки ќе се сретнат следната недела за да разговараат за нови санкции.

Изјавата на Калас е силна. Не само што го осудува нападот – таа го дефинира како „поставување на работ на нуклеарната граница”, што е реторика која во дипломатијата носи сериозни последици. Москва ќе го прочита тоа како интернационализација на конфликтот. Брисел ќе го прочита тоа како потреба за поригорозни санкции.

Сепак, една работа Калас не ја спомна – претходните украински напади во Старобилск. Тоа е намерно изоставување. Аналитичарите забележуваат дека ова не е случајност – односот „причина-последица” помеѓу украинските операции на руска територија и руските реакции е дел од сложената слика на конфликтот. Брисел избира кои страници ги отвора, и кои ги остава во туѓи фиоки.

Предложените мерки за следната недела вклучуваат:

прво – проширување на санкциски листи со индивидуи и ентитети поврзани со развојот на „Орешник”; второ – засилен надзор над увозот на компоненти за двојна намена кои се користат од руската воена индустрија; трето – забрзана достава на западни системи за воздушна одбрана за Украина против напредните балистички оружја.

Прашањето кое останува: дали санкциите се алатка за притисок или симболични гестови? После две и пол години војна, секој нов круг санкции бара поголема прецизност и поголем ефект. Калас ќе мора да докаже дека ова не е уште една реторичка операција, туку реална мерка која ќе го промени балансот.