Избирачките ливчиња во Русија сè уште се бројат, но приказната е раскажана многу пред да се отвори првата кутија. По обработени 75,31 отсто од записниците, „Единствена Русија“ држи 57,48 отсто од гласовите за Државната дума. На второ место е Комунистичката партија со 14,03 отсто, зад неа Либерално-демократската партија со 8,75, „Нови луѓе“ со 8,01, а „Праведна Русија“ едвај се држи над прагот со 5,01 отсто.

Тоа е бројка која изгледа како резултат, а всушност е потврда. Пет партии влегуваат во парламентот, а четири од нив со години гласаат онака како што се очекува од нив. Опозиција во рускиот парламент постои како мебел – потребна е за да се види дека просторијата е полна.

Поинтересна е втората половина од изборниот систем. Од вкупно 225 еднамандатни окрузи, кандидатите на „Единствена Русија“ водат во 208. Комунистите, „Праведна Русија“ и независните кандидати предничат во по четири, ЛДПР во два, а „Родина“ во еден. Половина од Думата се дели пропорционално по партиски листи, другата половина се освојува округ по округ – и токму таму мнозинството престанува да биде мнозинство и станува монопол.

Гласањето траеше три дена, од 18 до 20 септември, а во дел од земјата се гласаше и електронски. Излезноста, според прелиминарните податоци, надмина 55 отсто. Централната изборна комисија најави дека конечните резултати нема да бидат објавени пред 25 септември, па процентите и распределбата на мандатите теоретски сè уште можат да се променат.

Теоретски. Никој во Москва не чека 25 септември за да дознае кој ја држи Думата. Изборната ноќ во земји од овој тип не служи за да се открие победникот, туку за да се измери со колку ќе победи – и дали таа бројка е доволно убедлива за надвор, а доволно скромна за да не изгледа нацртана.

Балканот ја знае оваа сцена напамет. Парламент со пет партии што звучи како плурализам, изборна комисија што брои бавно и мирно, и резултат кој никого не изненадува затоа што сите однапред го знаеја. Разликата е во големината на државата, не во логиката на процесот.

Прашањето кое останува не е кој ја освои Думата. Прашањето е што воопшто значи парламент кој нема моќ да каже „не“ – и колку долго една држава може да води војна со институција која постои само за да ја потврди одлуката донесена на друго место.