Përfaqësuesja e Lartë e BE-së për punët e jashtme, Kaja Kallas, bëri një kualifikim dramatik të sulmeve ruse me raketa „Oreshnik" mbi Ukrainën - duke i quajtur ato „frikësim politik dhe balancim i pakujdesshëm në prag të një konflikti bërthamor". Ministrat e punëve të jashtme të vendeve anëtare do të takohen javën e ardhshme për të biseduar për sanksione të reja.

Deklarata e Kallas është e fortë. Jo vetëm që e dënon sulmin - ajo e përkufizon atë si „pozicionim në prag të kufirit bërthamor", që është retorikë që në diplomaci bart pasoja serioze. Moska do ta lexojë këtë si ndërkombëtarizim të konfliktit. Brukseli do ta lexojë si nevojë për sanksione më të ashpra.

Megjithatë, një gjë Kallas nuk e përmend - operacionet e mëparshme ukrainase në Starobilsk. Ky është anashkalim i qëllimshëm. Analistët vërejnë se kjo nuk është rastësi - marrëdhënia „shkak-pasojë" ndërmjet operacioneve ukrainase në territorin rus dhe reagimeve ruse është pjesë e tabllosë komplekse të konfliktit. Brukseli zgjedh cilat faqe i hap, dhe cilat i lë në sirtarë të tjerë.

Masat e propozuara për javën e ardhshme përfshijnë:

E para - zgjerimi i listave të sanksioneve me individë dhe entitete të lidhura me zhvillimin e „Oreshnikut"; e dyta - mbikëqyrje më e rreptë mbi importin e komponentëve të përdorimit të dyfishtë që përdoren nga industria ushtarake ruse; e treta - dorëzim i përshpejtuar i sistemeve perëndimore të mbrojtjes ajrore për Ukrainën kundër armëve të avancuara balistike.

Pyetja që mbetet: a janë sanksionet mjet presioni apo gjeste simbolike? Pas dy vjet e gjysmë lufte, çdo raund i ri sanksionesh kërkon saktësi më të madhe dhe efekt më të madh. Kallas do të duhet të provojë se ky nuk është një operacion tjetër retorik, por masë reale që do ta ndryshojë baraspeshën.