На предлогот на Каја Калас Брисел да побара ограничувања на руските вооружени сили како услов за преговори за Украина, министерот за надворешни работи Сергеј Лавров одговори со четири збора: „Не коментирам идиотски изјави.” Тоа е дипломатски шамар во еден чин, без увивање. Истовремено е и реалност на ситуацијата на Балтикот – Москва не вели „не сме согласни”, вели „не зборуваме.”

Кирил Дмитриев, специјален претставник на рускиот претседател, отиде уште подалеку. Калас ја опиша како „неодговорна милитаристка” со ниска интелигенција, а европската бирократија во целост ја нарече „воеви потпалувачи кои биваа поставени од Бајден” и „најголема закана за мирот и западната цивилизација.” Кога една дипломатска фракција користи јазик за интерна политика – тоа е знак дека сметаат дека преговорите се завршени пред да започнат.

Брисел ќе мора да одлучи каков однос сака да гради. ЕУ дипломатијата има два режима: едниот е да зборува за принципи и стандарди, другиот е да прифаќа геополитичка реалност. Калас го избра првиот; Москва го прифаќа само вториот. Меѓу нив има простор колку Атлантскиот океан.

За балканската публика ова е училница за тоа како се преговара со Русија – не преку резолуции, не преку „услови”, туку преку реални точки на моќ. Шведските Грипени, кои денеска одат во Украина, за Москва се аргумент. Изјавите од Брисел, не. И во оваа реалност, Калас изгубила прв чин со гласност, но иднината ќе се одлучува со ракети, не со микрофон.