Скопскиот градоначалник Орце Ѓорѓиевски најави почеток на реконструкција на улицата „Загребска” во Карпош – една артерија што со години беше во лоша состојба, а по која секојдневно минуваат илјадници граѓани, меѓу другото и до Институтот за респираторни заболувања кај децата во Козле. Добра вест, без сомнение. Прашањето е само колку од сето она што се најавува заедно со неа ќе се случи.

Конкретно за „Загребска”, планот е јасен: целосна санација на коловозот и изградба на потпорен ѕид во должина од околу 50 метри и висина од околу 4 метри, за да се зајакне стабилноста на теренот. Тоа е мерлив, конкретен проект – токму она што граѓаните можат подоцна да го проверат дали е завршено или не.

Но околу таа конкретика, соопштението е натрупано со многу повеќе ветувања. Мостот на „Љубљанска”, велат, бил „одблокиран” по години стопирање. Клучката „Момин Поток” – исто. Се градат три моста. И најамбициозното: парк од околу 70.000 квадратни метри меѓу булеварите „Илинден” и „Љубљанска”. Сето тоа спакувано во едно соопштение, со порака „работата е нашиот потпис”.

Тука доаѓа здравиот скептицизам. „Одблокиран” и „во напредна фаза” се зборови што секој градоначалник во секој мандат ги изговара со ист ентузијазам. Разликата меѓу најава и лента што се сече знае да биде неколку години, или цел мандат. Загребска со потпорен ѕид е проверлива работа; парк од 70.000 квадрати меѓу два булевара е ветување чија судбина ќе ја знаеме дури кога ќе видиме трева, а не рендер.

Затоа најдобрата реакција на ваквите соопштенија не е ни аплауз ни потсмев, туку запишување. Загребска, потпорниот ѕид, мостот на Љубљанска, клучката Момин Поток, паркот од 70.000 квадрати – еве ја листата. За една година вреди да се извади и да се провери точка по точка. Бидејќи „работата е потпис” само ако потписот се поклопува со она што навистина е изградено.