Градоначалникот на Карпош, Сотир Лукровски, речиси еден месец го нема во јавноста. Официјалното објаснување е боледување од здравствени причини, а функцијата ја врши неговиот заменик Неделчо Крстевски. Премиерот Христијан Мицкоски го потврди боледувањето – но кога беше прашан каде е Лукровски, наместо одговор, се насмеа.

И токму таа насмевка е јадрото на проблемот. Боледувањето не е срам – секој може да се разболи. Но молкот е друга работа. Еден месец без ниту едно соопштение, без прес-конференција, без збор за состојбата или за тоа кога се очекува враќање, остава простор за секаква шпекулација: оставка, внатрепартиски несогласувања, или нешто трето.

Опозициската СДСМ бара предвремени локални избори во Карпош, тврдејќи дека општината не може да остане во ваква неизвесна состојба на неопределено време. Во еден момент дури и Мицкоски го нарекол заменикот Крстевски „градоначалник” – лапсус или потврда, тешко е да се каже.

Поентата што граѓаните на Карпош ја поставуваат е едноставна: општината не е приватна фирма, туку јавна институција финансирана од нивните пари. Тие имаат право да знаат кој управува со неа и до кога. Одговорот на тоа прашање не е приватна работа на ниту еден функционер – тоа е минимум на отчетност што секоја власт им го должи на оние што ја плаќаат. Молк и насмевка не се одговор; тие се бегство од одговор.