Лукреција Таботто и Алехандро Хернандо се венчаа на 30 мај во црквата „Света Барбара” во Мадрид – истата каде што се венчале и родителите на младоженецот во 1991 година. Меѓу повеќе од 150 гости имаше и поранешни политички имиња, но во вакви приказни не се памети листата на гости, туку деталите што ги избира невестата. А Лукреција избра приказна, не само фустан.

Венчаницата беше шиена по мерка во Мексико Сити. Имаше корсетен горен дел што ја нагласува фигурата, цветна чипка нанесена и на градите и на здолништето, и обемна, романтична долна половина што се движи со секој чекор. Чипката со цветен мотив се протегаше и по ракавите – детаљ што целата појава ја прави помека, поблиска до градина отколку до подиум.

Превезот беше долг три метри, обрабен со истата цветна чипка и прицврстен со дијамантска фиба. Накитот беше намерно дискретен – едноставни дијамантски обетки, ништо што би се борело за внимание со чипката.

Но најсилниот детаљ не беше ни фустанот ни превезот. Букетот од бели божури криеше медалјон што ѝ припаѓал на нејзината покојна мајка. Тоа е оној вид гест што не се прави за фотографиите – се прави за себе, за да биде некој што го нема сепак присутен на најважниот ден. Во свет каде свадбите често се натпревар по раскош, токму таквите тивки детали остануваат да значат.

Фризурата беше едноставна балетска пунџа со неколку слободни прамени околу лицето, а шминката природна, нагласувајќи ги сините очи. Сè заедно – чипката, божурите, скриениот медалјон – раскажуваше една иста реченица: раскошот не е во тоа колку нештата чинат, туку во тоа колку значат.