Понекогаш една празна столица кажува повеќе од сите говори заедно. Џорџа Мелони не се појави на самитот ЕУ – Западен Балкан што се одржа на 4 и 5 јуни во Тиват, иако нејзиното име стоеше во официјалната програма. А во европската дипломатија, отсуството ретко е случајно.

Италијанската премиерка официјално го објасни изостанокот со доцнење поради церемонија во Реџо Калабрија – 212-годишнина на италијанските карабинери што се одолжила повеќе од планираното. Но италијанските медиуми ја читаат сцената поинаку: Мелони се повлече затоа што не се согласува со европскиот пристап кон Украина, особено по повикот на Зеленски за дијалог со Путин.

Позицијата на Рим е јасна и не се крие. Италија одбива да испрати војници во Украина, а владини претставници оценуваат дека каков било договор со Москва е невозможен без вклученост на САД – дури и со здружени „англо-француско-германски” дипломатски напори. Преведено: Европа може да зборува колку сака, но без Вашингтон, зборовите остануваат само зборови.

Раздорот меѓу европските лидери околу Украина не е нов, но станува сè повидлив. И тоа е токму она што Балканот го гледа со посебно внимание – бидејќи на овој самит, нашиот регион беше домаќин, а главната тема беше нечија туѓа војна. Кога големите се делат меѓу себе, малите обично чекаат на врата да видат кому ќе му се придружат. Прашањето е само дали воопшто некој нè прашува.