Украинскиот претседател Володимир Зеленски објави снимки од ноќните напади врз руски воени и индустриски цели – меѓу нив и московска рафинерија за нафта, погодена, според него, по втор пат за една седмица.

„Нашите далекометни санкции повторно стигнаа до московскиот регион – по втор пат оваа недела беше погодена московската рафинерија“, изјави Зеленски. Според објавеното, погодени биле и цели во Ростовската област и во привремено окупираните украински територии. Зеленски зборуваше за „далекометни санкции“ и „среднометни воздушни удари“ – формулација што сугерира дека овој пат не станува збор само за дронови.

Тука се појавува интересен јаз меѓу двете страни. Московскиот градоначалник Сергеј Собјанин соопшти дека противвоздушната одбрана соборила 52 дрона над главниот град – но не спомна ракети. Украинската страна, пак, инсистира дека употребила токму ракети со среден дострел. Кој зборува точно, тешко е да се провери; но самиот молк на едната страна за ракетите кажува нешто.

Војната одамна не се води само на фронтовската линија. Кога рафинерии горат длабоко во рускиот регион, а дроновите и ракетите стигнуваат до прагот на главните градови, станува јасно дека идејата за „безбедна заднина“ исчезна за двете страни. А секоја погодена рафинерија значи и нешто пошироко – нарушени снабдувања, скокови на цени, последици што се прелеваат далеку од бојното поле. Прашањето што виси над сето тоа е колку долго може една ваква размена на удари да продолжи пред некој да каже доста.