Лидерот на Алијансата за Албанците, Арбен Таравари, испрати сигнал дека би се вратил во Владата – но само под нови услови. „Понижувачки е да се влезе оттаму од каде што си излегол”, рече тој, но не ја исклучи можноста за враќање доколку се постигне нов договор.

Според Таравари, за каква било нова соработка би биле потребни „барем гаранции за почеток на преговорите со ЕУ и уставни промени”. Со други зборови, тој не вели „не” – тој поставува цена. А цената, како и секогаш во ваквите пресметки, не е изразена во принципи, туку во конкретни услови што треба да се исполнат пред да се седне повторно на иста маса.

Партиите доаѓаат и си заминуваат од влади, а граѓаните ги набљудуваат тие движења како временска прогноза – знаат дека ќе се смени, само не знаат кога. Прашањето што Таравари не го одговори е она најважното: што се промени од моментот кога излезе, освен пресметката дека сега враќањето може да се исплати?

Уставни промени и преговори со ЕУ – тоа се крупни зборови за да се стават како услов на маса за коалициско пазарење. Кога темите што ја одредуваат иднината на цела земја стануваат адут во преговори за министерски фотелји, граѓанинот има право да се запраша дали станува збор за визија или само за позиција. До тогаш, „можеби” на Таравари е токму тоа – можеби, со ценовник.