Lideri i Aleancës për Shqiptarët, Arben Taravari, dha sinjal se do të kthehej në Qeveri - por vetëm me kushte të reja. „Është poshtëruese të hysh aty nga ke dalë", tha ai, por nuk e përjashtoi mundësinë e kthimit nëse arrihet një marrëveshje e re.

Sipas Taravarit, për çfarëdo bashkëpunimi të ri do të nevojiteshin „së paku garanci për fillimin e negociatave me BE-në dhe ndryshime kushtetuese". Me fjalë të tjera, ai nuk thotë „jo" - ai vendos një çmim. Dhe çmimi, si gjithmonë në llogari të tilla, nuk shprehet në parime, por në kushte konkrete që duhet të plotësohen para se të ulesh sërish në të njëjtën tryezë.

Partitë vijnë e ikin nga qeveritë, dhe qytetarët i vështrojnë këto lëvizje si parashikim moti - e dinë se do të ndryshojë, vetëm nuk e dinë kur. Pyetja që Taravari nuk e ka përgjigjur është më e rëndësishmja: çfarë ka ndryshuar nga çasti kur doli, përveç llogarisë se tani kthimi mund të paguhet?

Ndryshime kushtetuese dhe negociata me BE-në - këto janë fjalë të mëdha për t'u vënë si kusht në tryezën e pazarit koalicionar. Kur temat që përcaktojnë të ardhmen e gjithë vendit bëhen adut në negociatat për karriget ministrore, qytetari ka të drejtë të pyesë nëse bëhet fjalë për vizion apo vetëm për pozicion. Deri atëherë, „ndoshta" e Taravarit është pikërisht ajo - një ndoshta, me listë çmimesh.