Дебар има извори со висококвалитетна вода за пиење – и сепак остана без вода во тек на денот. Кога заштедата зависи само од граѓанинот, обично нешто друго тивко се крши.

Јавното комунално претпријатие „Стандард“ воведе повеќечасовни рестрикции за вода во Дебар и околината, со важност од 1 јули. Причината, според претпријатието, е претераната дневна потрошувачка што го празни системот – меѓу другото и користење вода за пиење за наводнување градини и за миење дворови и површини. Рестрикциите се распоредени по населби: Долно Косоврасти (со бањскиот комплекс) останува без вода од 10 до 13 часот, а Венец 1, Венец 2, Тараник и Ќернаница од 13 до 16 часот.

Претпријатието порача дека мерката ќе остане на сила додека не се подобри состојбата и апелираше за рационално користење на водата од изворите Росоки, која ја опишува како висококвалитетна вода за пиење. Апелот е разбирлив – но и премногу удобен. Бидејќи целата тежина на решението паѓа на грбот на граѓанинот: ти не наводнувај, ти не миј двор, ти штеди. А што прави системот пред да стигне до твојата чешма?

Тоа е прашањето што ретко го чуеме кога летото ќе донесе рестрикции. Дебар не е сам – секое лето низ Македонија се повторува истата слика: високи температури, скокната потрошувачка и итни мерки како да секоја година топлината доаѓа изненада. Проблемот е што многу општини со децении не водат вистинска грижа за загубите на вода за пиење во сопствените мрежи. Водата што истекува низ дупнати цевки под земја никаде не се појавува во апелите – таму виновникот е секогаш само граѓанинот со цревото в градина.

Рестрикцијата ќе трае додека не се разлади времето, а потоа сите ќе заборават на неа – до следното лето. Прашањето што останува е дали некој воопшто ги мери загубите во системот, или е полесно секое лето да се вклучи истиот распоред и истиот апел. Затоа што вода што извира како висококвалитетна, а не стигнува до чешмата на пладне, не е проблем на потрошувачот – туку на оние што со години требаше да ја одржуваат мрежата.