На депонијата Вардариште се дупчи. Поставени се 22 бунари преку кои треба да се соберат отпадните гасови што со децении се таложат под ова тресиште, а Град Скопје најавува дека местото еден ден ќе стане зелен парк од 300.000 квадратни метри. Убава слика. Проблемот е што под неа сè уште нема одговор на најосновното прашање: што точно се крие внатре.

Од сите бушотини треба да се земаат примероци што ќе се испитуваат во сертифицирани лаборатории, за прецизно да се утврди количеството и составот на гасовите. Клучниот детаљ: резултатите сè уште ги нема. Инфраструктурата за одгасување – цевки, шахти, бунари – се поставува паралелно, пред да се знае со што точно се работи. Прво се копа, па потоа ќе се дознае – редослед што кај озбилни еколошки зафати обично оди обратно.

Има и прашања што Градот засега ги остава без јасен одговор. Теренот го работи фирма ангажирана за геомеханички испитувања, но како точно била избрана и колку чини целиот зафат – за тоа од Град Скопје нема бројка. Кога станува збор за јавни пари и депонија што со години гори и чади над густо населени квартали, „подоцна ќе дознаете колку” не е доволно добар одговор.

Никој не спори дека Вардариште мора да си замине во историјата – тоа е децениско отворено загадување што одамна требаше да се затвори. Но разликата меѓу вистинско решение и уште една свеченост со камен-темелник е токму во деталите што сега недостигаат: цврсти лабораториски резултати, транспарентен тендер, јасна цена. Паркот од 300.000 квадрати звучи прекрасно во најава. Дали ќе изникне навистина, ќе се види дури кога ќе престанеме да ги славиме бушотините и ќе почнеме да ги читаме резултатите од нив.