Постојат патувања што се мерат во километри, и патувања што се мерат во глетки. Крајбрежниот пат од Задар до Дубровник е второто – над 350 километри долж далматинскиот брег, со завои над тиркизно море, средновековни градови на секој чекор и острови што се редат како да некој намерно ги распослал. За балкански патник има и еден бонус: сето ова е на неколку часа со кола, без авион и без далечни визи.

Патот почнува во Задар, град во кој римските урнатини и ренесансните цркви живеат заедно со стариот дел познат како Стари Град. Оттука се на дофат островите Паг и Дуги Оток со плажи што повеќе личат на разгледница отколку на реалност, како и планинските клисури за оние што сакаат да ги истегнат нозете пред да продолжат по морето.

Следната станица е Трогир – мал град заграден со ѕидини од петнаесеттиот век, со елегантна катедрала и архитектура во која венецијанското влијание се чита на секој агол. Целиот стар град е под заштита на УНЕСКО, и тоа не случајно: малку места на толку мал простор носат толку слоеви историја.

Потоа доаѓа природата на голема врата. Националниот парк Крка со своите водопади и блиските Корнати – речиси ненаселени острови каде варовничките карпи паѓаат директно во сино море – се дел од пејзажот што тешко се заборава. Малку понатаму е Стон, познат по своите фарми за остриги, за оние што сакаат вкусот на местото да го проверат и на трпеза.

Сплит е срцето на патот. Градот е изграден околу Диоклецијановата палата – некогашната резиденција на римскиот император, денес жив град со дуќани, ресторани и антички ѕидини низ кои луѓето минуваат како да е сосема нормално да живееш во палата од третиот век. Оттука се отвораат и излетите кон островите Брач, Хвар, Корчула и Мљет, секој со свој карактер.

Крајот на патот е Дубровник – и тешко дека постои поефектен финал. Главната улица Страдун, тесните сокаци, црквата на свети Влахо, палатата Спонца и прочуените одбранбени ѕидини се она поради што градот со децении ги привлекува и туристите и филмските екипи. Совет од искуство: тргнете рано и не брзајте. Овој пат не е за трка – секој залив на него бара да застанете барем на кафе.