Има еден момент на секоја свадба што младенците подоцна не можат да го опишат затоа што не го виделе. Тоа е коктелот пред вечерата – делот што најдолго се планира и најмалку се доживува. Шпанската дизајнерка Лаура Корсини, основачка на модниот бренд Bimani, четири години подоцна тоа го кажува како единствена работа што би ја променила.

Фустан од 1958-та и сто часа работа за да се врати во живот

Се венчала на 30 јули 2022 година во Комиљас, Кантабрија – местото каде што се запознале и каде што ја запросил во октомври 2021. Церемонијата била во црквата „Свети Адријан” во Руисењада.

Во црква влегла во венчаницата на баба ѝ Кармина, сошиена во 1958 година. Крем боја, тркалезно деколте, француски ракави, А-кројка. Дизајнерката Фатима Гонзалез вложила над сто часа работа за да ја обнови. Корсини за неа вели дека е безвременска и дека таа вечер ѝ ја приближила бабата.

Сто часа реставрација не е сентименталност. Тоа е одлука да се потроши повеќе труд на нешто старо отколку што би чинело нешто ново – што е спротивно од сè што свадбената индустрија продава.

Втор фустан за вечера, трет за танцување

За приемот облекла фустан од природна свила и француски тил со над дванаесет слоја, во кој е вткаена стара семејна мантила. Ја опишува како кројка во која се чувствувала многу удобно. За танцување – фустан од сопствениот бренд, со шљокици и голема органза-машна на горниот дел.

Накитот бил од другата баба – обетки и брош. Прстенот со смарагд опкружен со дијаманти бил дизајниран од сопругот и неговата мајка.

Букетот што го собрал свекорот истото утро

Најубавиот детал во целата приказна не чини ништо. Букетот го направил нејзиниот свекор Хесус Ибањез, пејзажен архитект, утрото на свадбата – отишол на поле и со свои раце ја исекол секоја гранка папрат и еукалиптус. Корсини вели дека повторно би им доверила сè на тие раце.

Истиот човек го уредил и шаторот за приемот. Музиката ја покриле домашните: брат ѝ Николас свирел на пијано додека влегувала во црква, а сопругот Хавиер настапил со својот бенд на приемот.

Советот што вреди повеќе од сè друго

Прашана што би направила поинаку, одговара конкретно: не уживала во аперитивот колку што сакала. Секој детал бил подготвен со внимание, а таа не стигнала ниту да види како испаднало сè. Меѓу фотографиите и поздравувањето со гостите, вечерата дошла без да проба залак. Оттогаш на секој млад пар му го препорачува тоа: да го запишат тоа и вистински да го уживаат тој последен половина час.

За една свадба тоа е сè што вреди да се научи од туѓо искуство. Останатото – шаторот, цвеќето, гостите, кетерингот – ќе го чуваат фотографиите. Тие триесет минути ги нема на ниту една фотографија, и токму нив никој не ги памети.