Осумнаесет пожари за еден ден. Дваесет за едно деноноќие. Тоа е бројката од Центарот за управување со кризи, а не од алармистичка објава на социјалните мрежи. Гори кај Грешница во Македонски Брод, гори меѓу Ново и Старо Коњарево во Струмичко, гореше и на депонијата во Делчево, кај Падалишта во Гостиварско, кај Долна Белица во Струшко, кај Блато и Врбјани во Кривогаштани.

Прочитајте ја таа листа уште еднаш. Тоа не е список на пожари – тоа е мапа на државата. Од Струга до Струмица, од Делчево до Прилеп, речиси нема регион кој не се појавува во дневниот извештај. Карпош, Петровец, Бутел, Битола, Богданци, Кавадарци, Неготино, Виница, Зрновци, Липково, Кратово, Ранковце, Желино, Теарце.

Што всушност гори

Најголемиот дел од изгаснатите пожари зафатиле ниска вегетација, стрништа, диви депонии, грмушки и ѓубришта. Не е тоа шумски пожар кој почнува од молња. Стрниште не се пали само. Дива депонија не се самозапалува од убавина. Овие пожари имаат почеток, и тој почеток најчесто е човек со кибритче кој решил дека е побрзо да изгори отколку да исчисти.

Од ЦУК апелираат граѓаните да не палат оган на отворено. Апелот е точен и бескорисен – истиот апел се повторува секое лето, со истиот резултат. Ако едно однесување се повторува дваесет пати на ден низ целата држава, тоа веќе не е прашање на информираност. Тоа е прашање на казни кои никој не ги гледа.

Кој беше казнет за палење стрниште минатата година? Колку прекршочни постапки заврши со наплатена глоба? Тие бројки не се дел од дневниот извештај на ЦУК, а токму тие би покажале дали државата навистина се бори со пожарите или само ги гаси.

Пожарникарите излегуваат по дваесет пати дневно на температури кои и без оган се неподносливи. Тие ја вршат својата работа. Прашањето е дали некој ја врши својата пред да се запали.