Во 20:30 часот на 5 август, во ОВР Прилеп влегол 34-годишен маж од селото Десово, Општина Долнени. Пријавил дека неговиот единаесетгодишен внук се оддалечил од домот и семејството не може да го најде. Полицијата презема мерки. Тоа е сè што знаеме официјално.

И тоа „сè што знаеме” е проблемот. Во соопштението го нема ниту едниот податок со кој човек надвор од полицијата би можел да помогне – како било облечено детето, колку е високо, каква коса има, во кој правец било видено последен пат. Фотографија исто така нема. За случај во кој секој час е важен, јавноста доби помалку информации отколку што добива за прекршочна казна за брзо возење.

Секоја држава со развиен систем за исчезнати деца знае едно: првите часови се сè. Затоа постојат системи за брзо алармирање – пораки до мобилни телефони во регионот, објави со фотографија и опис на секој медиум, ангажирање на локалното население. Не затоа што полицијата не си ја врши работата, туку затоа што полицијата не може да биде на секоја патека околу Десово истовремено. Педесет соседи можат.

Десово е мало село во Долнени, опкружено со полиња и планински терен. За едно единаесетгодишно дете тоа е простор во кој човек лесно се губи и уште полесно останува ненајден ако никој не знае што бара. Секој час без опис е час изгубен.

Дали Македонија има функционален систем за јавно алармирање при исчезнато дете? Формално – има. Практично, го гледаме резултатот: соопштение од неколку реченици, без ниту еден податок со кој граѓанин може да помогне.

Се надеваме дека момчето ќе се врати дома денес и дека ова ќе биде приказна за едно попладне страв. Но системот не смее да се потпира на надеж.