Петнаесет години врска, потоа свадба на семејно имание: венчаницата ја скроила мајката по свој дизајн од 1993

Луна Бонакорси и Леонардо Бормиоли се венчаа по петнаесет години врска. Тоа е првиот податок од оваа свадба што вреди да се запамети, бидејќи сè друго околу неа е раскош што малкумина можат да го повторат – а петнаесетте години може.

Свадбата траеше два дена во Феудо дел Кастелучо, семејно имание од седумнаесеттиот век на Сицилија, кое родителите на невестата го обновиле. Мајка ѝ е Луиза Бекарија, италијанска дизајнерка; татко ѝ е принцот Лучо Бонакорси ди Ребурдоне.

Фустан што го сошила мајката

Тука приказната станува поинтересна од вообичаените свадбени описи. Невестата чекореше кон олтарот во фустан од висока мода, инспириран од дизајн на нејзината мајка од 1993 година. Бела свилена органза, ситен цветен вез, а превезот е опишан како каскада од јасмин.

„Да го дизајнирам свадбениот фустан на мојата ќерка беше поинаку од кој било фустан што сум го создала. Да ја видам толку среќна беше еден од најемотивните моменти во животот”, рече Бекарија.

Кај нас овој обичај има свое име и свој вес – венчаницата на мајката, скроена наново за ќерката. Разликата е само во тоа што овде мајката ја кроела професионално. Емоцијата е иста и во една сицилијанска палата и во кој било дом каде што некој ја вадел мајчината венчаница од орман.

Вториот фустан и една добра идеја

За вечерниот дел невестата се пресоблече во дводелна креација – краток горен дел со крупни набрани карнери на рамената и здолниште со висока половина. Внатре во ткаенината се вградени оптички влакна што светат во темнина.

Ефектот е директна алузија на нејзиното име. „Светеше како полна месечина”, рекла таа. Тоа е реткиот случај кога свадбениот детал не е декорација, туку шега што невестата ја направила на сопствена сметка – и тоа е поблиску до вистинска свадба од која било симетрична поставеност.

Маси меѓу маслинки

Аперитивот беше под портокалови дрвја, вечерата меѓу маслиновите насади. Постелнините, приборот и светилките се од домашната колекција на Бекарија, инспирирана од полските цветови во градината. Младенците позираа со висока свадбена торта на катови и со сицилијанските обредни факели наречени „чили”, кои го носат семејниот грб.

Она што оваа свадба навистина го покажува не е буџетот, туку одлуката сето да се одржи дома – на семејното имание, со предмети од сопствената колекција, со фустан од сопствената мајка. Свадбената индустрија живее од спротивното: од убедувањето дека денот вреди онолку колку што е изнајмено за него. Ова е одличен потсетник дека вредноста ја носат работите што веќе ги имаш, ако си доволно трпелив да чекаш петнаесет години пред да го закажеш датумот.