Коста Брава е крајбрежјето каде што боровата шума слегува до вода и се прекинува дури кога ќе удри во карпа. Меѓу Бланес и Кап де Креус има десетина мали заливи што туристичките брошури ги фотографираат, а малкумина знаат како да стигнат до нив без да го изгубат денот во барање место за паркинг.

Ова е делот што вреди да се знае однапред, бидејќи разликата меѓу убав ден и потрошен ден на тоа крајбрежје најчесто се решава пред десет часот наутро.

Оние до кои се стигнува со кола

Аигуаблава кај Бегур има ситен песок и вода толку бистра што изгледа карипски. Паркингот е близу до плажата, што звучи како предност – и е, но само ако дојдеш рано. Во јули и август местото е барано и полно. Алтернатива што малкумина ја користат: качи се на терасата на Парадорот над заливот, испиј нешто и гледај го зајдисонцето без воопшто да слезеш меѓу чадорите.

Кала Пола кај Тоса де Мар е осумдесет метри златен песок стиснат меѓу карпи и бор што буквално го допира морето. Се паркира кај влезот на кампот и се оди околу четиристотини метри низ сенка, надолу. Има плажен бар и туш, а водата е заштитена од ветер – значи добра за нуркање со маска речиси цела година. Од брегот тргнуваат и бродчиња со стаклено дно.

Оние за кои ти требаат чевли, не сандали

Кала Џугадора кај Кап де Креус е дивиот избор. Природниот парк, светилникот на осумдесет и седум метри над морето, темни карпи со чудни форми и тиркизна вода меѓу нив. Патеката е стрмна и камена. Нема плажен бар, нема ништо – носиш вода, храна и маска, или не одиш.

Ила Роја кај Бегур се стигнува само пешки, по крајбрежната патека Ками де Ронда од соседната плажа Рако, со слегување по стрмни скали. Заливот е стотина метри, а името му доаѓа од огромната црвеникава карпа што излегува од водата. Историски е плажа на која се капело без облека.

Кала Рустеља кај Розес е осум километри од метежот на градот – сто и десет метри полумесечина со борови што слегуваат кон водата. Дното е карпесто, со ливади посидонија. Тука има смисла да се дојде со маска, не со сандали на платформа: до неа се оди двесте метри по земјена патека.

Оние што се доволно големи за да не се препикуваш

Кала Сењор Рамон кај Сан Фелиу де Гишолс е осумстотини метри песок меѓу карпи, што ја прави една од ретките на ова крајбрежје каде што не мораш да пресметуваш кога ќе дојдеш. Има бесплатен паркинг горе крај патот со подолго слегување, или платен паркинг на приватна земја со директен пристап до песокот.

Са Боадеља кај Љорет де Мар е меѓу градините Санта Клотилде и плажата Санта Кристина – единствениот навистина недопрен аренал во тој дел. Патеката низ борова шума мириса на смола, дното е плитко и карпесто со пештери, значи добро за кајак или маска. И тука има зона каде што традиционално се капе без облека.

И двете крајности

Ес Кастељ кај Паламос е плажа што локалните ја спасија од градба – и тоа се гледа. Борови и стари селски куќи наоколу, без ниту еден блок. Тука сликале Салвадор Дали и Џозеп Марија Серт. Летно време се паркира на земјен плац со наплата, потоа десет минути пешки.

Аигуа Шелида кај Тамариу е на другиот крај на скалата: дваесет и пет метри вкупно. Толку мала што кога ќе ја фатиш празна, ти изгледа како приватна. Кога нема да ја фатиш празна, изгледа како чекална. Се доаѓа во зори или воопшто не се доаѓа.

Сан Франсеск кај Бланес локалните ја викаат Кала Бона, и таму официјално почнува Коста Брава. Полуградска е, со услуги – за оние што сакаат убава глетка и кафе на педесет метри. Кога ќе стане пренапорно, ботаничката градина Маримуртра е веднаш до неа.

Заедничкото за сите десет е едно: ниту една не е решена со најавување. Половина од нив бараат да тргнеш пред осум наутро, другата половина бараат чевли што држат. Тоа е цената за крајбрежје што сè уште личи на себе.