Три ноќи по ред, три различни региони, иста цел – магацини. Логистичките центри на рускиот трговски гигант „Озон“ горат од југот на Русија наваму, а образецот е премногу уреден за да биде случајност.

Првиот удар се случи на 22 август во Самарската област. Следната ноќ дојде ред на Оренбуршката област. На 24 август ударите беа истовремени – Краснодар, Адигеја и Ставрополскиот крај.

Во секој од објектите избувна пожар. Стотици вработени биле евакуирани, работата запрена. Раководството на компанијата потврди штета и нарушена мрежа на испораки.

Не се пука во војници, се пука во синџирот

Ова не е нова тактика, туку продолжение. Претходните недели истиот третман го добија магацините на конкурентската „Вајлдберис“. Според украински извори, целта е логистичката инфраструктура што ги поддржува руските воени операции.

Логиката е студена и разбирлива. Модерната војна не се води само со гранати – таа се води со камиони, со палети, со складишта и со луѓе што знаат каде што е што. Уништи го магацинот и не си убил никого, но си направил така што нештата не стигнуваат таму каде што треба. Тоа е поевтино од фронтален напад и потешко се крпи.

Заедно со тоа доаѓа и вториот, потивок ефект. Кога една држава ѝ соопштува на својата јавност дека сè оди по план, а истовремено вработените во обични комерцијални магацини длабоко во внатрешноста се евакуираат три ноќи по ред – разликата меѓу соопштението и реалноста станува видлива за сите.

Приказната што ретко се раскажува

Во сите извештаи за овие напади бројките што се наведуваат се за објекти, за пожари, за прекинати испораки. Луѓето во нив се појавуваат само како „евакуирани“ – категорија, не лица.

Тоа се работници во магацин. Луѓе што сортираат пакети за онлајн нарачки и што со таа плата ги издржуваат своите семејства. Ниту еден од нив не одлучувал за ниту еден фронт. Дали кај нас, на која било страна од која било граница, некој воопшто размислува така за луѓето во втората смена?