Украинските сили ноќеска ја нападнаа Краснодарската област во Русија. Целта беше рафинеријата Афипски, една од најголемите на југот на земјата. По експлозиите избувна голем пожар, а низ регионот се огласија воздушните сирени.

Жителите објавија снимки на кои се гледа оган што се шири од просторот на рафинеријата. Руските власти сѐ уште не соопштија што е погодено ниту колкава е штетата. Не се знае ниту со какво оружје е изведен нападот, а украинската војска не се огласи за операцијата.

Зошто токму рафинерија

Афипски преработува околу 6,25 милиони тони сурова нафта годишно – приближно два отсто од вкупниот руски преработувачки капацитет. Произведува бензин, дизел, гасни кондензати, тешки нафтени деривати и сулфур. Ова не ѝ е првпат: и во јуни напад со дрон предизвика пожар на истата локација.

Два проценти звучи малку. Но војната не се води со проценти од капацитет, туку со тоа колку гориво стигнува до фронтот и колку пари влегуваат во буџетот. Украина систематски ги гаѓа рафинериите и енергетската инфраструктура со беспилотни летала со долг дострел – логиката е едноставна: помалку гориво значи побавна војска, помалку извоз значи потенка каса.

Војната што се пресели длабоко во Русија

Истата ноќ противвоздушната одбрана била активирана и кај рафинеријата Новошахтинск во Ростовската област, засега без потврдени штети. Украинските сили во последно време ги засилуваат ударите длабоко во руската територија – енергетски објекти, но и големи логистички центри.

Тоа е промена што вреди да се забележи. Во првите години од војната фронтот беше линија на карта. Сега целите се на стотици километри од неа, а руската внатрешност повеќе не е позадина – таа е дел од бојното поле.

За Европа тоа значи една работа што ретко се кажува гласно: секој успешен удар по руска рафинерија ја приближува преговарачката маса за еден чекор, но истовремено ја продолжува логиката во која победата се мери во запалени постројки. Колку долго една војна може да се води на тој начин пред некој да реши дека е поевтино да се разговара?