Возачот на автобус на ЈСП не застанал додека возилото било во движење на булевар. Тоа е точно она што правилата налагаат да го стори. Кога стигнал до постојката, бил физички нападнат од истото лице кое се обидувало да влезе.

Случајот бил пријавен во СВР Скопје во вечерните часови. Според пријавата, С.С. (49) од Скопје бил нападнат додека ги извршувал работните задачи, на автобуска станица на подрачјето на Центар.

Значи – човек кој си ја работел работата правилно, добил тепање заради тоа.

Втора пријава: напад среде возење

Во истиот дневен полициски пресек има уште еден инцидент во градскиот превоз. Ј.П. (44) од Скопје пријавила дека на 25 август, околу 17:10 часот, била физички нападната од друго женско лице во автобус на ЈСП кој сообраќал на подрачјето на Бит Пазар.

Нема официјални информации што му претходело на нападот, ниту дали двете жени се познавале од претходно. Од МВР велат дека се преземаат мерки за целосно расчистување на случајот и утврдување на идентитетот на нападнатото лице.

Трет инцидент, ист образец

На 25 август во 19:25 часот во СВР Скопје била регистрирана уште една пријава. А.М. од Скопје навел дека околу 18 часот, пред продажно место во Старата скопска чаршија, по претходна расправија бил физички нападнат од машко лице кое употребило метален предмет.

Три пријави. Автобус, автобуска постојка, чаршија. Сите на јавно место, сите среде бел ден или рано навечер, сите меѓу луѓе кои не биле во никаква претходна конфликтна ситуација – барем не таква што полицијата ја утврдила.

Кој ја носи цената

Возачот на ЈСП има работно место кое подразбира да носи одлуки во секунда: дали да застане, дали да отвори врата, дали да пушти некој да влезе во возило кое се движи. Секоја од тие одлуки е регулирана токму затоа што грешката значи повреден човек под тркалата.

Ако последицата од точна одлука е тепање на постојката, тогаш следниот пат тој возач размислува двапати. И тука проблемот престанува да биде негов, а станува проблем на секој патник во тој автобус.

Од МВР во сите три случаи се преземаат мерки за расчистување. Тоа е формулација што ја гледаме секој ден. Она што не го гледаме е што се случува потоа – колку од овие пријави за напад на јавно место завршуваат со обвинение, а колку тивко истечат некаде меѓу расчистувањето и заборавот.