Издавачите на музика Sony Music Publishing и Warner Chappell, заедно со уште неколку куќи, поднесоа тужба против Anthropic и против двајцата сооснивачи лично – Дарио Амодеи и Бенџамин Ман. Обвинението е напишано без дипломатски украси: „бесрамна кампања на нелегално торентирање, стружење и преземање на авторски дела“. Тужбата е поднесена доцна во петокот пред Окружниот суд за Северна Калифорнија.

Од Anthropic одговорија со реченица која е речиси образец: „Не се согласуваме со тврдењата на издавачите и имаме намера цврсто да се браниме на суд.“ Ниту потврда, ниту негирање на конкретен факт – само најава дека ќе има адвокати.

Ова не е првиот пат. Дел од истите адвокати што ја водат оваа тужба ги застапуваат и Concord Music Group и Universal Music Group во постапка отворена во јануари, а истата екипа ја водеше и Bartz против Anthropic – случајот во кој група автори тврдеа дека нивните книги биле искористени за тренирање на моделот Claude. Тој случај заврши со 1,5 милијарди долари обештетување.

Пресудата во Bartz повлече линија што вреди да се разбере, бидејќи целата индустрија сега работи околу неа: судот утврди дека користењето авторски дела за тренирање модел е законско. Она што не е законско е како материјалот бил набавен. Anthropic не плати затоа што учеше од книгите – плати затоа што ги симнуваше пиратски.

Новата тужба ја турка истата логика подалеку. Издавачите тврдат дека преку торенти биле собрани милиони примероци книги, меѓу кои и такви што содржат текстови на песни и нотни записи. Ако прв случај беше за библиотека, овој е за нотен архив.

Вреди да се забележи што не е спорно тука. Никој веќе не се обидува да докаже дека машината не смее да чита. Спорот се сведе на набавка: дали материјалот е купен или е симнат. Тоа е прашање што секој сметководител го разбира подобро од секој инженер, и токму затоа е опасно за фирмите – нема потреба од експертиза за невронски мрежи за да се пресмета колку копии некој симнал и по која цена.

Anthropic во моментов е компанија со проценета вредност мерена во стотици милијарди долари, а 1,5 милијарди за пиратство се плаќаат од таква сметка речиси како трошок за работа. Прашањето е дали токму тоа е поентата – дали казната функционира како прекршочен налог за паркирање: непријатна, но пресметлива.

За читателот на Балканот приказната има препознатлив облик. Материјалот се зема прво, дозволата се бара откако ќе почне тужба, а на крајот се плаќа сума што за платежникот е поднослива. Разликата е што овде тужителите се две од најголемите музички куќи на светот, со адвокати кои веќе еднаш ја добија истата битка. Дали второто судење ќе биде поскапо од првото – тоа е единственото прашање што Anthropic всушност го брои.