Триесет и седум мртви. Четириесет и двајца ранети, меѓу нив четири деца. Педесетина оштетени згради и дом за стари и лица со попреченост. Евакуирани 381 лице. Ова е билансот на едно село кај Киев по руски напад со дрон – и по секундарните детонации што следеа со часови.

Селото се вика Мила, во Бучанската област, петнаесетина минути западно од Киев. Рускиот дрон погоди воен склад за муниција. Проблемот е што тој склад беше на неколку метри од семејни куќи и од домот за немоќни.

Кога сопствената влада ти го признава пропустот

Одговорноста за нападот е руска и тоа никој во Киев не го спори. Но она што ја разбранува украинската јавност е второто прашање: кој дозволил тони експлозив да стојат среде населено место?

Одговорот дојде од самиот врв. Претседателот Володимир Зеленски во вонредно обраќање се сврте кон сопствените одбранбени структури. „Ова е ужасна ситуација и ужасно невнимание од страна на оние што складираа експлозив веднаш до луѓето. Првиот удар погоди склад на Вооружените сили кој дефинитивно не смееше да биде таму. Детонираа гранати, мини, друга муниција и дронови. Размерите се огромни“, порача тој и потврди дека полицијата и безбедносната служба СБУ отвориле истрага за тешко службено невнимание.

Премиерот Сергиј Корецки беше уште поостар. „За жал, веќе сега може да се констатира дека страшната трагедија во Вишњево не беше лекција. Во петтата година од тоталната инвазија да се прават истите грешки е криминално невнимание. Сите виновни, без исклучок, мора да сносат строга казна“, напиша тој на Телеграм.

Истата приказна, пред два месеца

Вишњево не е случајно спомнато. Почетокот на јули, во исто така блиско место во Киевската област, руски проектил погоди склад на муниција во сопственост на фирма во рамките на државниот одбранбен концерн Укробронпром. Во серијата експлозии тогаш загинаа осум луѓе, а 29 беа повредени.

По таа трагедија властите ветија итни ревизии и строги казни. Концернот објави дека сменил двајца водечки менаџери и неколку функционери што противзаконски ја одобриле локацијата. Зеленски лично порача дека виновниците ќе одговараат кривично. Тоа беше пред помалку од два месеца.

Украинскиот закон изречно забранува складирање на воена муниција и индустриски експлозив во градовите и во близина на станбени зони. Значи, немаше правна празнина. Немаше нејаснотија. Имаше некој во воениот синџир на команда што одлучил дека селото покрај автопатот Киев-Чоп е добро место за високоризични убојни средства.

Смената како замена за реформа

Меѓу загинатите е и Тарас Дидич, раководител на локалната заедница Дмитривка, кој меѓу првите се втурнал да ги спасува соседите пред секундарните детонации да ги сорамнат околните објекти. Тоа е она што останува кога системот попушти – луѓе што трчаат кон експлозијата затоа што институцијата не застанала пред неа.

Смената на двајца менаџери во јули не ја запре праксата. Тоа е поуката што вреди повеќе од секој говор: кадровска мерка не е реформа, а соопштение не е контрола. Кога една држава ветува ревизија и по осум недели го повторува истиот сценарио со четири пати повеќе жртви, проблемот не е во луѓето што ги смениле, туку во системот што не ги проверува.

За неделата во Украина беше прогласен ден на жалост, а спасувачите сѐ уште ги пребаруваат урнатините. Јавноста бара апсења, не соопштенија. Прашањето е дали петтата година од војната ќе донесе нешто повеќе од трето ветување за строги казни.