Осло денес се затвори. Аеродромот откажуваше летови за да направи место за кралските авиони, полицијата маршираше по главните булевари, а во катедралата седеа монарси од половина Европа. Харалд V, кралот што Норвежаните го викаа „дедо на нацијата“, беше испратен со државен погреб каков градот одамна не запаметил.

Умре на 28 август, на 89 години, по неколку дена во болница. Триесет и пет години на тронот. Бројката е важна затоа што покажува колку долго еден монарх може да остане релевантен без ниту еден скандал што ќе ја наполни насловната страница – нешто што другите европски дворови во истиот период не успеаја да го изведат.

Списокот на гости е сам по себе политичка мапа. Фелипе VI и Летиција дојдоа од Мадрид заедно со кралицата Софија. Карл XVI Густав и Силвија од Шведска. Викторија, шведската престолонаследничка, која му беше кумче на Харалд. Од Грција беа Ана Марија, принцезата Алексија со сопругот и принцот Николас. Од Лихтенштајн – принцот Алојс. Од Јордан пристигнаа кралот Абдулах и кралицата Ранија, која се приклучи во последен момент.

Церемонијата почна во еден попладне во катедралата во Осло. Три удари на камбана на почетокот, три на крајот. Минута молк за цела земја. Говореа претседателот на парламентот и премиерот, а потоа следеше меѓуверско палење свеќи – деталот што најмногу кажува за тоа каква држава сака да биде Норвешка денес.

Ковчегот го придружуваа новиот крал Хокон VIII, кралицата Мете-Марит и принцезата Ингрид Александра. Ковчегот потоа беше пренесен во тврдината Акерсхус, во приватната капела, каде државата се повлече и остана само семејството. Камбаните низ цела Норвешка ѕвонеа еден час.

Кралицата Соња, вдовица по педесет и осум години брак, беше видена како во седум наутро оди сама низ градините на дворецот, часови пред сето тоа да почне. Тоа е сцената што остана – не поворката, не униформите, туку жена која излегува рано за да биде сама пред да мора да биде кралица пред камери.

Знамето на дворецот беше спуштено на половина копје и требаше да се крене дури при вкопот. Ситен протоколарен детал, но токму такви детали ја држат институцијата – секој знае што значи и никој не мора да објаснува.

Приемот претходната вечер во Гранд Хотел го организираа новите владетели. Тоа е моментот кога една монархија всушност се менува сопственик: не на церемонијата пред камерите, туку на вечерата ден претходно, каде се гледа кој кому седи блиску.