Околу пет илјади луѓе излегоа на улиците на Љубљана токму на денот кога Израел го отвори своето прво амбасадорско претставништво во Словенија. Слоганот на протестот беше директен: „Не на геноцидната амбасада.“ Во исто време, во зградата, израелскиот шеф на дипломатијата Гидеон Саар се ракуваше со словенечкиот министер Тоне Кајзер.

Кајзер по средбата рече дека е време, „по долг период“, односите на двете држави да се зајакнат и соработката да се префрли во „повисока брзина“. Надвор, толпата ја критикуваше и израелската политика и потегот на сопствената влада.

Она што ја прави оваа сцена посилна од обичен протест е колку кратко траел пресвртот. Претходната словенечка влада ја призна Палестина, ги осуди израелските дејствија во Појасот Газа и во нелегалните населби и забрани трговија со оружје со таа држава. Од јуни на власт е Словенечката демократска странка на Јанез Јанша, а веќе во септември се отвора амбасада и се зборува за повисока брзина. Опозицијата денес обвини дека новата влада води „израелска надворешна политика“.

Кои беа на плоштадот

На собирот присуствуваа и поранешниот претседател Милан Кучан и поранешната министерка за правда Андреја Катич. Кога поранешен шеф на држава застанува во редот на демонстрантите против потег на актуелната влада, тоа веќе не е граѓански протест – тоа е отворен расцеп во политичкиот врв на земјата.

Движењето за правата на Палестинците уште пред две недели ѝ упати јавен апел на владата против отворањето на амбасадата, со потписи од 41 организација и над 300 поединци. Апелот не помогна. Церемонијата се одржа по распоред.

Она што Словенија го покажува е колку тенка е линијата меѓу „државен став“ и „став на актуелната влада“ во мали земји. За една година истата држава прво призна Палестина, а потоа отвори израелска амбасада – без ниту еден настан во светот кој сам по себе го налага пресвртот. Се смени владата, се смени надворешната политика. Дали кај нас нешто би било поинаку?