Триста и педесет гости, сите мажи со цилиндар и вез од двесте часа: свадбата во куќа што семејството ја држи од 1920 година

Триста и педесет гости, и сите мажи со цилиндри на глава. Тоа беше единственото строго правило на свадбата на Лурдес Монтес и Франсиско Ривера на четиринаесетти септември 2013 година – и тоа правило не дојде од протокол, туку од младоженецот што сакал да ги види пријателите така облечени.

„На Фран многу му се допаѓаше да ги види пријателите со цилиндар тој ден, а мене ми се чинеше во ред“, објасни Лурдес. Жените, за да се одржи истата линија, носеа украси за глава. Резултатот беше свадба што изгледаше формално, а беше поставена околу спротивната идеја. „И двајцата имавме иста замисла за свадбата: да не биде претерано формален настан“, рече таа.

Куќа што чека од 1920 година

Местото не беше избрано поради изглед. Рекрео де Сан Кајетано во Ронда е семејната куќа на Ордоњез, купена во 1920 година од дедото на Франсиско – Кајетано Ордоњез, познат како „Ел Нињо де ла Палма“. Свадба во куќа што ја држи истото семејство повеќе од еден век не е избор на локација; тоа е изјава за тоа кому му припаѓа денот.

Двесте часа рачна работа за една вечер

Првиот фустан беше од Pronovias – здолниште од свилен креп, долги ракави, деколте во форма на буквата В, со рачен вез со цветни мотиви во свилен конец и мат монистра. Тој вез бараше повеќе од двесте часа работа. Чевлите ги потпиша Pura López, а на главата носеше круна од еколошко злато на бразилската дизајнерка Лиа Терни, со плетенка, полски цвеќиња и панделки.

Букетот не беше естетска одлука туку семејна: бугенвилија, тубероза и каскаден јасмин, составен како почит кон свадбениот букет на бабата на Франсиско, Кармина Гонзалес. За второто облекување имаше краток фустан без ракави, исто така од Pronovias, инспириран од долна облека – мрежа и вез со кристали, со дијадема од Querubina и обетки од Suárez.

Венчавката ја водеше Хуан Игнасио Соиде, тогашен градоначалник на Севиља. Прстените беа од розово злато, од Rabat. Коктелот го направи Маноло Хулија, вујко на невестата. Банкетот беше под шатор со тиркизни чаршафи, а фламенко пееше Ремедиос Амаја.

Она што оваа свадба го покажува дванаесет години подоцна не е трендот – трендовите поминаа. Она што останало е дека сè што чинело нешто на тој ден било направено рачно или наследено: везот, букетот, куќата, вујкото на шпоретот. Тоа е разлика што секој што организирал свадба на Балканот ја препознава веднаш – има свадби каде се плаќа услуга, и има свадби каде некој се труди.