Сè почна со мала грутка што Вил Рив ја напипал во април. Реакцијата беше онаа што ја знаат повеќето мажи: ништо не е, ќе помине. Не помина. Триесет и четиригодишниот новинар и дописник на ABC News, син на Кристофер Рив, најпознатиот Супермен на филмското платно, сега објави дека во изминатите месеци се лекувал од рак на тестисот – и дека е чист.

На лекар отишол само поради упорноста на сопругата, Аманда Дубин. Ехографијата покажала маса, а лекарите одлучиле тестисот да се отстрани. Потоа дошла полошата вест: болеста се проширила во лимфните јазли во стомакот. На 10 јуни Рив лежел шест часа на операциона маса за да му ги извадат повеќето зафатени јазли. Во три од нив бил пронајден рак.

На 6 јули почнала хемотерапијата – две серии, со сесии што траеле по околу девет часа, заедно со ладењето на скалпот за да не му опадне косата. Следеле болки во коските, ноќно потење и крвни згрутчувања. Втората серија завршила на 31 јули, а на 8 септември лекарите ги прегледале последните анализи и потврдиле: нема рак. „Денеска со олеснување објавувам дека стигнавме до целта, а овој рак е во ретровизорот“, напиша Рив.

Болницата не ја избрал случајно. Се лекувал во Мемориал Слоун Кетеринг во Њујорк, истата установа каде што неговата мајка, актерката и пејачка Дејна Рив, се борела со рак на белите дробови – и ја изгубила битката. Кристофер Рив, парализиран од вратот надолу по пад од коњ, починал кога Вил имал 12 години. Две години подоцна почина и Дејна.

Рив вели дека во овие месеци на некој начин ги живеел животите на двајцата родители: како мајка си, се борел со рак, а како татко си, зависел од помошта на сопругата. „Бев таму со мојата сопруга, која уште од првиот ден ме потсетува на мајка ми, сега во улога на сопруга и негувателка“, раскажа тој.

Затоа и излегува во јавност со приказна што ја држел во тајност. „Да гледам одблизу како моите родители ги претвораат неволјите во нешто полно со надеж остави длабок печат врз мојот живот и врз начинот на кој се трудам да го живеам“, вели Рив. Пораката е едноставна: слушајте го телото, а грутката не ја оставајте на „ќе помине“.

Отсега ќе оди на редовни контроли за да се следи дали болеста ќе се врати. Но најважната лекција не е медицинска. Колку мажи би отишле на лекар за нешто мало што не боли – ако дома нема некој што ќе инсистира?