Skip to content

Loewe во Париз: кожни јакни што се драпираат и сукњи намерно откопчани на струкот – луксузот што конечно може да се носи

1 мин. читање
Сподели
Loewe во Париз: кожни јакни што се драпираат и сукњи намерно откопчани на струкот – луксузот што конечно може да се носи

Модата, барем според оние што ја прават, е чин на заедништво. Loewe таа идеја ја зеде буквално: за ревијата пролет-лето 2027 шпанската куќа го претвори замокот Венсен во Париз во огромна кружна арена на две нивоа. Просторот намерно потсетуваше на големите сцени од историјата – анатомскиот театар во Падова, театарот „Глоуб“ во Лондон, гасометарот во Детроит, миланската „Скала“. Пораката: ништо не заменува искуство во живо. Колкумина од нас, сепак, ќе ја видат оваа ревија поинаку освен на екран?

Во таа арена Џек Мекалоу и Лазаро Ернандес ја претставија својата трета колекција за брендот основан во Мадрид. Според модната критика, со неа дуото конечно го најде сопствениот, препознатлив глас во куќа со долга и тешка историја.

Од првиот ден двајцата дизајнери најавија два столба: врвна занаетчиска изработка и владеење со бојата. Тоа останува, но сега добива нешто неочекувано приземјено. Палетата е полна со длабоко заситени тонови, а драпирањето ја обликува силуетата со речиси течна леснотија. Сепак, вистинската вест не е во бојата, туку во пресвртот кон прагматизмот: облеката повеќе не изгледа само како концепт за фотографија, туку како гардероба во која може да се живее секој ден.

Кожата, како што приличи на Loewe, е во центарот – но полесна од кога било. Наместо цврсти форми, има фино драпирани јакни што меко го обвиткуваат торзото, разиграни фустани со крој „бејбидол“ и сукњи со висок струк, намерно откопчани на појасот. Кожата ја губи традиционалната крутост и станува материјал за движење.

Кај додатоците, мајсторството со кожа се гледа преку нови, досега невидени форми на чанти, кои модните редакции веќе ги најавуваат како следните предмети на желба за летото.

Останува прашањето што секоја голема куќа го избегнува: кога луксузот почнува да зборува за облека „за секој ден“, дали тоа е уметнички избор или признание дека и најскапите концепти на крајот мораат да се продаваат? За читателот што ревиите ги гледа на екран, а облеката ја бира според џебот, пресвртот кон носливото е подобра вест од уште една недофатна инсталација.