Стан од 110 квадрати во Мурсија во темнозелено, црн мермер и пудра розова: врати скриени во панелите, бакарен аспиратор како светилка и бања во стил на хотел

Темните бои го смалуваат просторот – така барем гласи правилото што сите го слушнале од некој мајстор или роднина. Стан од 110 квадрати во шпанскиот град Мурсија го крши тоа правило без извинување. Ентериерскиот дизајнер Хуанчо Гонзалес го реновираше целосно, во палета од темнозелено, црн мермер и пудра розова, со лакирани лајсни, бакарни детали и спална соба во стил на луксузен хотел. Проектот го нарече „Симфонија“, а за затеченото стање вели дека станот имал „очигледен потенцијал, но распарчен во впечатоци“. Задачата била да се подреди, омекне и обедини.

Влез без ходник. Влезот се отвора директно кон дневниот дел, па природната светлина од прозорците стигнува до самата врата. Белите ѕидови, лајсните на таванот и светлиот под создаваат мирна позадина. Наспроти софата стои црн комод во класичен стил со големо огледало во рамка, кое ја удвојува светлината. Темнозелените панели го означуваат почетокот на патот низ станот. Кога влезот не е затворен во ходник, целиот стан изгледа поголем – лекција корисна за секој стан во блок што губи квадрати на бескорисни коридори.

Дневна во зелено и розово. Дневниот дел е замислен како една целина. Голема модуларна софа во сиво-кафеава боја, со капитоне тапацирање, носи перници од розово кадифе. Задниот ѕид е покриен со лакирани темнозелени панели со лајсни. Кружните бели масички за кафе и лесните завеси што ја расфрлаат дневната светлина ја држат сликата воздушна. Светлината тука не е украс, туку дел од конструкцијата.

Трпезарија со историја. До кујната е трпезаријата, која му дава класичен тон на целиот дневен дел. Масата од темно дрво и столиците со резбани наслони се парчиња што сопствениците ги донеле со себе. Наместо да ги заменат со нешто ново и безлично, дизајнерот ги искористи: тие разговараат со темните кујнски елементи и зелените панели и носат вредност што ниту еден каталог не може да ја продаде.

Кујна што речиси не се гледа. Кујната го дели просторот со дневната и е направена да биде што помалку забележлива. Апаратите се вградени, а темните елементи со видлива шара на дрвото немаат рачки, па фронтот изгледа како еден континуиран ѕид – и полесно се чисти. Централното парче е островот од црн мермер со жилки и раб во бакарна завршница. Бакарот се повторува на славината и на аспираторот што виси над островот како скулптурална светилка.

Панели со тајна. Лакираните зелени панели со класични лајсни се протегаат по целиот ѕид на дневниот дел, а меѓу нив се скриени врати што се невидливи кога се затворени. Зад еден од панелите е тоалетот за гости, со осветлено огледало, а покрај него виси портрет во стар стил со современ пресврт. Во тоалетот: лавабо во нежна зелена нијанса на дрвен елемент со заоблени краеви, овално огледало со позадинско светло, ѕидна тоалетна шолја во истиот тон и ѕидови обложени со светли плочки во голем формат.

Спална како хотелски апартман. Спалната и бањата се еден континуиран простор, во стилот на луксузните хотели. Креветот со светлосива тапацирана табла стои во средината и суптилно ги дели двете зони. Бањата има бело лавабо, огледало со органска форма и позадинско светло, ситни сиви плочки и црно-бел тапет, а светлосна лента под елементите создава топла атмосфера навечер. Ѕвездата е самостојната бела када на ногарки, со подна славина во бакарна завршница и светилки што висат на кабли на различни висини, а лесна ролетна ја филтрира светлината од прозорецот.

Детска соба со винтиџ дух. Ѕидот зад креветот е обложен со 3Д панел во пудра розова со лакови инспирирани од арт деко. Мебелот е винтиџ, во истиот тон, со ноќно ормарче на стругани ногарки, а постелнината е со нежен цветен принт. Розовото се повторува низ целата соба, без да стане бонбоњера.

Плакар по мерка. Просторот за складирање бил приоритет. Плакарот со вратички во мајоркански стил, со хоризонтални летвички, го покрива целиот ѕид и ѝ дава на собата свежина на летна куќа. Во средината има отворена полица за книги и играчки, а долните фиоки помагаат собата да остане уредна. Розовите рачки го повторуваат панелот зад креветот, а низ вратата се гледа зелениот ходник.

Станот во Мурсија не е палата и не бара палатски буџет за да се научи нешто од него. Еден темен ѕид, огледало на вистинското место, врати скриени во панели и сопствениот стар мебел наместо нов од каталог – тоа се одлуки што ги има и во најобичниот стан. Прашањето е само дали ќе имаме храброст да го обоиме ѕидот во темнозелено кога сите околу нас ќе речат „ќе ти се смали собата“.