Осум театри во италијанскиот регион Марке влегоа во светското наследство на УНЕСКО: ложите се купувале како имот и се оставале на децата

Во Италија постои регион што го викаат „регионот на стоте театри“. Тоа е Марке, во средишниот дел на јадранскиот брег. Ова лето, на седницата во Пусан, во Јужна Кореја, УНЕСКО го стави на Листата на светско наследство системот од десет историски театри од 18 и 19 век во средна Италија – осум од нив се токму во Марке.

Приказната за овие сали не е приказна за кнезови и кардинали. Театрите се граделе со помош на самите жители. Семејствата можеле да купат ложа, да станат сосопственици на дел од салата и потоа да ја остават на децата, како стан или нива. Одењето на театар било општествен настан: таму се одело за да те видат, а најинтересното не секогаш се случувало на сцената. Замислете ложа во тапијата, покрај куќата и лозјето – и долгите семејни расправии кој ќе ја наследи.

Осумте театри во Марке се расфрлани низ мали градови со свој карактер. Teatro Giovanni Battista Pergolesi во Јези го носи името на композиторот, кој е роден таму. Teatro Ventidio Basso е во Асколи Пичено, Teatro Serpente Aureo во Офида, град познат по чипката плетена на калеми, а Teatro dell’Aquila во Фермо има пет реда ложи околу сцената. Следуваат Teatro Lauro Rossi во Мачерата, Teatro Feronia во Сан Северино Марке, Teatro Gentile во Фабријано, град со векови поврзан со производството на хартија, и Teatro Bramante во Урбанија, позната по керамиката.

Другите две сали од системот се надвор од регионот: Teatro Comunale во Имола, во Емилија-Ромања, и Teatro Sociale во Амелија, во Умбрија. Сите и денес работат – опера, концерти, претстави и фестивали. Не се музеи со јаже пред влезот, туку живи сали.

Ако планирате пат, Јези е природен почеток. Асколи Пичено нуди плоштади и фасади од травертин, Фермо стар град што вреди да се прошета полека, а Мачерата еден од најстарите универзитети во светот и астрономски часовник на Градската кула. Блиску е и Урбино, ренесансниот град што исто така е под заштита на УНЕСКО, како и Реканати, родното место на поетот Џакомо Леопарди.

Регионот не е само сцена. Ривиерата Конеро има бели карпи и скриени заливи, меѓу кои и плажата Due Sorelle, а во пештерите Фрасаси, во салата наречена Бездната Анкона, наводно би можела да се смести целата миланска катедрала. Марке е доказ дека наследството не мора да биде палата на владетел – понекогаш тоа е ложа што едно семејство ја платило и ја чувало со генерации.