Свадба во Валенсија: невестата постави катче со цвеќиња за секој гостин сам да си направи букет, а венчаницата е сошиена од ткаенините на баба ѝ

Кандела Гомес е од Валенсија, модна стилистка што работи за Zara Kids во Галиција. Исидоро има корени во Кадиз. Нивната приказна почнала во Англија и, по станици во Мадрид, Ел Пуерто де Санта Марија и Валенсија, стигнала до А Коруња. По девет години заедно, на 6 јуни 2026 се венчаа. „Тоа беше нашиот сон“, вели невестата.

Венчавката беше во барокната црква „Сан Хуан де ла Крус“ во Валенсија, а веселбата на имотот „Сан Антонио де Падуа“, стара селска куќа на неколку километри од градот. Идејата беше да се спојат две спротивности: свечената црква и опуштената медитеранска летна вечера, како во семејна куќа, под маслинови дрвја и на светлина од свеќи.

Кандела црквата ја замислила како омаѓосана џунгла. Цвеќарите од La Tartana направиле пасаж од бели цвеќиња, а старите прекривки на баба ѝ ги покриле клупите. Гостите од црквата до имотот ги однел мал отворен автомобил Méhari, украсен со цвеќе.

Катчето од кое цвеќето отиде дома

Масите беа покриени со старински покривки и огромни свеќници, а централните аранжмани беа диви и асиметрични, во тонови на јагода, гранат, виолетова и розова. Најмногу имаше каранфили, поздрав за андалузиските корени на младоженецот, со божури и сезонско цвеќе. Но вистинскиот потег беше катчето со цвеќиња: секој гостин можел сам да избере и да однесе дома. Цвеќето заврши на масите, во фризурите и во џебовите на сакоата, а самата невеста носеше каранфил во пунџата.

За организаторка не требаше да се бара далеку. „Мајка ми е најдобрата организаторка на свадби на светот“, вели Кандела. Колку мајки на Балканот ја вршат истата работа – само без титулата и без хонорарот?

Венчаница од ткаенините на баба ѝ

Фустанот го дизајнираше Моника Каљес од стари ткаенини што ѝ припаѓале на бабата на Кандела, некои од крајот на 19 век, со бретели од чипка и збрчкан лен. За чевлите пробала повеќе од седум пара, па се одлучила за чевли со отворена пета во боја на путер од Proenza Schouler, купени преку Vestiaire Collective, на кои додала искинати ленти тул. Долгите обетки со неправилни топази се од свадбената колекција на Aristocrazy, нараквицата од Fifty Jewel е подарок од другарките, а покрај неа носеше и една старинска нараквица.

Букетот го избра во последен момент: ситни бели цвеќиња, многу зеленило и долги груби стебла, како штотуку набрани од поле. Шминката и фризурата, ниска опуштена пунџа, ги направи другарката Пилар Вилас, тортата – Pepina Pastel, а фотографиите – Кристина Хул од El Hilo Dorado. Ноќта заврши со фламенко, импровизирани песни и многу прегратки.

Најубавите детали на оваа свадба не беа купени во салон: прекривките, ткаенините и идејата цвеќето да не заврши во канта по полноќ.