Законот бара собирен центар за текстил во секоја општина над 30.000 жители: Прв ќе биде Штип, и тоа со германски пари

Според Законот за управување со дополнителни текови на отпад, како што го објаснува Борис Шарковски од Фондацијата за развој на локалната заедница од Штип, секоја општина над 30.000 жители мора да има собирен центар за текстилен отпад, а помалите треба да се здружат. Каде се тие центри? Шарковски вели дека досега постојат „само во најава“ два, во Гази Баба и во Охрид.

Затоа акцијата кај стоковната куќа НАМА во Штип беше малку повеќе од собирање стара облека. Граѓаните донесоа гардероба и текстил од домаќинствата, без разлика дали може да се носи или не, а тоа е прв чекор кон отворање собирен центар, со кој ќе раководат фондацијата и Општината. Проектот е финансиран од Европската климатска иницијатива преку Владата на Германија. Текстилот ќе се преработува и ќе се користи за полнење перници и слични производи, наместо да заврши на депонија.

Штип е логично место за почеток. На ниво на држава текстилот е околу 5 проценти од отпадот, а во Штип, според Шарковски, 35 до 40 проценти, зависно од годината. Изненадувањето е од каде доаѓа: според истражувањата на фондацијата, околу 57 проценти од текстилниот отпад е од домаќинствата, а не од индустријата. Најголемиот дел е синтетика, а синтетиката, вели тој, е всушност пластика направена од нафта, која лесно се пали.

Шарковски за центарот рече дека за граѓаните е важно да го има, а „кој го плаќа и кој го оперира не е толку важно“. За човекот што носи кеса стара облека, веројатно. Но законската обврска не е на германските донатори. Таа е на општините. Значи, ако Штип ја исполнува со туѓи пари и со една фондација, што прават останатите? Кој ги брои општините што го прекршуваат законот, и дали некој добил казна за тоа?