Рамзан Кадиров јавно изјави дека нема да испрати чеченски борци да му помогнат на Иран во конфликтот со САД и Израел. Изјавата е толку неочекувана колку што е пресметана – Кадиров зборува за „браќа” додека внимателно ги мери последиците.

„Тие водат борба против нашите браќа. Длабоко ме тажи да гледам како мирни граѓани, жители на трети земји, стануваат жртви на овој конфликт”, изјави Кадиров. Хуманитарна загриженост од човек чии единици се познати по бруталност во Украина – контрастот е тежок за голтање.

Интересно е она што Кадиров не го рече директно, но јасно го нагласи: помошта би била „сосема реална” ако нападите не ги погодуваа соседните арапски земји. Значи, проблемот не е војната – проблемот е кои страдаат.

Генерал-лајтенантот Апти Алаудинов, командант на единицата „Ахмат”, претходно изрази спремност да се бори рамо до рамо со Иран. Две спротивставени позиции од два чеченски лидери – што зборува за внатрешните пукнатини во руските воени и политички кругови.

Москва балансира меѓу Техеран и реалноста на Блискиот Исток. Кадиров го игра истиот танц – доволно лојален за Кремљ, доволно „независен” за муслиманскиот свет. Дали некој навистина верува дека оваа изјава е спонтана, а не прецизно калибрирана порака?