Кинескиот претседател Си Џинпинг му порача на саудискиот престолонаследник Мохамед бин Салман дека слободниот премин низ Ормушкиот Теснец мора да биде гарантиран. Дипломатски кажано: „Доста беше”. Двајцата разговараа телефонски додека тензиите околу Иран растат до точка на вриење.

Кина бара „итен и сеопфатен прекин на огнот” и решавање на блискоисточните конфликти по дипломатски пат. Зад формалните зборови стои едноставна математика: 20% од светската трговија со нафта и гас минува низ Ормуз. Кога Пекинг зборува за „слободен премин”, зборува за своите танкери, своите фабрики, својата економија.

На другата страна, Доналд Трамп не остави простор за дипломатска двосмисленост. Доколку Иран го одбие предложениот договор, американските сили ќе удрат по мостови, електрани и критична инфраструктура. „Целата земја ќе биде уништена”, предупреди Трамп, нарекувајќи го договорот „фер и разумен” – фраза која звучи познато секогаш кога посилниот му нуди „избор” на послабиот.

Ормуз не е далечен теснец на мапата. Секоја криза таму директно ги удира цените на енергијата ширум светот – вклучително и на Балканот, каде зависноста од увоз на енергенси е реалност за секоја земја во регионот. Кога Кина и Америка си ги мерат силите околу иранското прашање, ние не сме набљудувачи – сме консументи кои ќе ја платат сметката.