Германскиот канцелар Фридрих Мерц не го избра дипломатскиот речник: Иран „многу вешто преговара – или подобро кажано, многу вешто избегнува преговори”, додека американските преговарачи патувале до Исламабад само за да се вратат со празни раце. „Трамп е надиграна страна”, беше суштината на неговата оценка.

Трамп пак одговорил со сопственото читање на истата ситуација: „Ги имаме сите карти во раце” и побарал Иран да дојде во Вашингтон или да се јави. Иранската страна предложила договор за прекин на огнот со цел отворање на Хормускиот теснец, со одложување на нуклеарните прашања за подоцна. Трамп го одбил.

Мерц не зборува за Иран во вакуум – тој зборува за трансатлантски раскол. Германскиот канцелар јавно ја доведува под прашање способноста на американската администрација да ги постигне своите цели – и тоа е чекор кој европските лидери ретко го прават толку директно. Дека го прави токму Мерц, кој беше претставен како поблизок до Трамп отколку претходните германски шефови на влада, е показател за длабочината на расцепот.

Иранскиот министер за надворешни работи Арагчи во меѓувреме се сретна со Путин барајќи поддршка за ублажување на ефектите од блокадата. Секоја страна гледа различен излез – и ниедна страна засега не изгледа подготвена за вистински компромис. Хормуз останува затворен.