Ushtria më e fuqishme në botë u ndal. Jo për shkak të një përparimi diplomatik, jo për shkak të një plani paqeje, por për shkak të diçkaje shumë më problematike për një superfuqi: po fillon të mbetet pa municion.

Sulmet ajrore amerikane ndaj Iranit janë vënë në pauzë, konfirmoi një burim nga Ministria amerikane e Mbrojtjes. Vendimi erdhi pas takimit të së premtes në Shtëpinë e Bardhë, në të cilin nënpresidenti Xhej Di Vens dhe gjenerali Den Kejn, shefi i Shtabit të Përbashkët, e paralajmëruan Donald Trampin për rreziqet e vazhdimit të fushatës.

Kejn ishte i drejtpërdrejtë: rezervat e municionit amerikan janë reduktuar seriozisht. Nëse sulmet vazhdojnë, do të reduktohen edhe më shumë. Kjo është fjalia që vlen më shumë se të gjitha deklaratat e zëdhënësve këtë javë. Nuk bëhet fjalë për ndryshim mendimi moral, as për strategji të re. Bëhet fjalë për inventar.

Një mesazh për publikun, një tjetër pas dyerve të mbyllura

Publikisht, shefi i komunikimeve i Shtëpisë së Bardhë Stiven Çeng pohon se presidenti „vazhdimisht u jep përparësi zgjidhjeve diplomatike“ dhe se të gjitha opsionet mbeten mbi tavolinë nëse Irani vazhdon aktivitetet në Ngushticën e Hormuzit ose kundër aleatëve. Trampi, nga ana e tij, deklaroi se përfaqësuesit amerikanë po negociojnë me Iranin dhe se ushtria mund t'i vazhdojë ose t'i intensifikojë sulmet. Sipas burimeve, privatisht u ka porositur negociatorëve të vazhdojnë bisedimet.

Pra, cila është e vërteta? Se fitoi diplomacia, apo se depoja është bosh? Mbetet e paqartë edhe sa do të zgjasë pauza dhe nëse paralajmërimet për municionin ishin arsyeja kryesore. Ajo që nuk është e paqartë është se komandantët në Pentagon janë hapur skeptikë se opsionet e kufizuara ushtarake do të japin fare rezultatin e dëshiruar.

Ballkani e njeh këtë skenë përmendsh. Kur njëra palë papritur fillon të flasë për negociata pas javësh retorike të ashpër, ia vlen të kontrollosh çfarë i ka mbaruar, jo çfarë ka kuptuar. Këtu kjo zakonisht quhet „qasje konstruktive“ dhe publikohet në një konferencë për shtyp. Mekanika është e njëjtë pavarësisht kontinentit.

Dhe këtu është ajo që e di kushdo që i ndjek fushata të tilla: pauza nuk është fund. Ajo është periudha në të cilën të dyja palët masin sa u ka mbetur. Nëse Teherani e lexon të njëjtin sinjal që e lexojnë analistët, tavolina e negociatave sapo duket ndryshe nga një javë më parë.